The Hooters - Nervous Night (1985)

Het debuut album van de band (Amore is eigenlijk geen echt album volgens mij) en gelijk bij een major uitgebracht. Goede songs, en gelijk al die specifieke Hooters sound. And we dance was volgens de single, maar die deed niks in ons landje. Lekkere feel good musiek.

One Way Home was door de verfrissende sound een bijzonder aangename kennismaking voor mij en bevatte een aantal sterke songs. Ik was daarom benieuwd geworden naar het andere werk van The Hooters. Toen ik deze Nervous Night tijdens mijn verblijf in New York voor het schamele bedrag van 4 dollars in de graaibakken bij de Virgin Store zag liggen, twijfelde ik dan ook geen moment. Ik kende voor aanvang alleen het epische All You Zombies, de rest was onbekend.

Over de gehele linie genomen is deze plaat een heel stuk minder sterk dan de succesvolle opvolger One Way Home. Daar kan zelfs een klassenummer als All You Zombies weinig aan veranderen. De productie en songs zijn sterk geworteld in de jaren ’80, wat op zich geen probleem hoeft te zijn. Er hangt een geur van nostalgie rondom veel songs, maar de teksten zijn hier en daar echter ronduit cliché of tenenkrommend en ook muzikaal verliezen The Hooters mijn aandacht hier meer dan eens.

Absoluut hoogtepunt is naast All You Zombies de pakkende opener And We Danced, dat in de Verenigde Staten een redelijke hit werd maar in Nederland nagenoeg onbekend (zoals Rinus hier al stelde). Ik moet de band nageven dat ze zeerzeker een vrij eigentijdse sound bezitten, maar de bij vlagen bombastische productie en teksten zijn niet echt aan mij besteed: 3*

Ik beschouw dit toch ook maar als het reguliere debuut van The Hooters, de band waarvan de titel als ik hem in een politiek correct woordenboek opzoek, vertaald kan worden als "De Stoomfluiten".

Het is een alleszins aardige plaat die voornamelijk drijft op de al gememoreerde singles And We Danced en All You Zombies, beide met enig succes in de VS en op de gedreven rocker South Ferry Road. Muzikaal in een vrij standaard pop-rock-idioom, met de melodica voor een stukje eigen smoel. Tekstueel varieert het tussen enigszins geëngageerd en, zoals hierboven gememoreerd, vrij onbenullig.

Geen enorme hoogvlieger, maar wel een paar sterke songs. Als geheel is opvolger One Way Home een pak beter.

Where do the children go vind ik ook wel het vermelden waard, klinkt wat zoet maar wat een mooi nummer! Medegezongen door Patty Smyth (met 2x 'y') die ook zelf een Hooters-achtig album heeft gemaakt in die tijd.