Irene Mardi - Expectations (2016)

Op 25 februari verscheen het in eigen beheer uitgebrachte debuutalbum van de 28-jarige Utrechtse, in Veenendaal geboren, singer-songwriter Irene Mardi (alter ego van Irene Hartkamp). En laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen: het is een verrassend en veelbelovend debuut.

Het muzikaal talent zat er bij Irene Mardi reeds op jonge leeftijd in. Op haar zevende begon Irene met het spelen van gitaar en vanaf haar dertiende ging ze erbij zingen en zelf liedjes schrijven. Op haar zeventiende werd ze toegelaten op het Utrechts Conservatorium en een aantal jaren later kon ze trots afscheid nemen van haar leraren en studiegenoten met een diploma op zak. Avontuurlijk als Irene Mardi nagenoeg haar gehele leven al was, trok ze met haar gitaar de wijde wereld in. Na diverse avontuurlijke omzwervingen belandde Irene op een gegeven moment in Mexico City, waar ze optrad in een lokale kroeg. Tot haar verbazing werd ze naar aanleiding van dat laatste optreden uitgenodigd om haar eigen muziek te spelen op het Internationale Muziekfestival in Milpa Alta (Mexico City). Dus vloog ze in de zomer van 2013 wederom naar dit prachtige land, waar drie concerten gepland waren, samen met haar Mexicaanse studievriend Roberto Sanchez-Picasso. Uiteindelijk werden er negen optredens gespeeld, nam Irene een demo op in het Spaans en werd ze uitgenodigd voor een interview op Canal 22, Mexicaanse nationale televisie.

Op dit moment is Irene Mardi in ons land vooralsnog een stuk minder bekend dan in Mexico, waar in Mexico’s hoofdstad de elf door Irene Mardi zelf geschreven songs van Expectations werden opgenomen. En daar moet naar mijn mening maar snel verandering in komen, want het is – zoals ik in de inleiding van deze recensie al memoreerde - een prachtig album geworden. Expectations is in dit verband best een treffende albumtitel, want de verwachtingen lijken gunstig voor een landelijke doorbraak.

De elf liedjes op Expectations zijn een mix van ballads en uptempo-nummers, overgoten met een jazzy-, of een soulsausje, waarvan de vijf ballads mij het meest aanspreken, omdat de zuivere, heldere vocalen van Irene daar naar mijn mening het best tot zijn recht komen. Luister maar eens naar Point Of No Return (voor mij het absolute prijsnummer van het album), Behind The Veil, Take Life As It Goes, If You Try en afsluiter Love’s Just Love om je er zelf van te overtuigen. Overigens wil ik niets tekort doen aan de overige nummers, die er mede voor zorgen dat het album evenwichtig en verzorgd overkomt. Aparte vermelding verdient het titelnummer dat zich kenmerkt door een aangenaam in het gehoor liggende soulvolle groove. En verdere complimenten voor de uitstekende musici die Irene Mardi op haar album begeleiden: Toetsen: Tomás Krumm, Lennart Temmink, Born Sanders, Gitaar: Roberto Sanchez-Picasso en Gijs Batelaan, Bas: Fer Ruvel en Maarten Bakker, Drums: Pablo Madrigal, Cello: Albert Hartkamp, Viool: Silvia Hartkamp-Savova, Trompet: Jan Wessels. 'Possibility' is een duet met de zanger Nils Krake. Voor de backing vocals kon Irene Mardi een beroep doen op Janneke Valstar, Tirza Hartkamp, Jessica Manuputty en Anne Vrij.

Op CdBaby wordt Irene Mardi vergeleken met artiesten als Carole King en Sara Bareilles. Een groter compliment is als beginnend artiest nauwelijks denkbaar! Nu nog een landelijke doorbraak, dat zou alleszins verdiend zijn.