Andy Shauf - The Party (2016)

the magician klinkt al veelbelovend, mooi en beetje vreemd. benieuwd naar het gehele album

Afgelopen jaar zijn albums veel (lees: grijs gedraaid) geluisterd. The Magician is een van zijn beste nummers tot nu toe. Afgelopen maand in Groningen gezien, erg mooi concert. Zeker in vergelijking tot het concert op ITGWO op Vlieland. Bij dat concert ben ik weggelopen na een vijftal nummers. Het nieuwe album klinkt goed, ik hoor gelukkig weer de blazers (die ik live mis), klarinet en wat voor mij hem zo karakteriseert is van iets kleins een heel mooi nummer maken. Een van de meest veel belovende singersongwriters van dit moment (voor liefhebbers van Nick Drake, Sukilove, Elliot Smith). Benieuwd of het album een hogere waardering van mij krijgt dan the bearer of bad news.

Wederom een prachtplaat! The Bearer of Bad News was al goed maar deze is minstens zo goed als je het mij vraagt.

Pffff...... sorry .... 3 x beluisterd en in de vuilbak gekieperd , geen emotie , geen songs die je pakken ...

Prachtig album. Zo'n album dat je hooguit een paar keer per jaar treft.
Minimalistisch, maar in die ruimte wel zo veel variatie weten aan te brengen.
Doet denken aan de stijl van Whitest Boy Alive en enkele anderen die mij nu niet te binnen schieten.
Gewoon lekker opzetten deze plaat.

Een aangename plaat om te beluisteren, mooie hoes en ideale hangmat muziek. Het thema van een doodgewoon feestje en hoe het hoofdpersonage zich onwennig voelt, het lief van z’n beste vriend wil afnemen, het uitdraaien op een teleurstelling voor alle partijen en hoe hij gewoon op zoek naar liefde is en die voorzichtig lijkt te vinden in het laatste nummer bij een zekere Martha. Het menselijke geklungel op een feestje uitvergroot op een charmante manier.

Een meesterwerk. Schitterende composities, gevoelige instrumentatie en productie. En een thematische spanningsboog die je het gevoel geeft deelgenoot te zijn van een moeizame, gelaagde avond. Quite Like You is zo oprecht pijnlijk.

Door het net uitgekomen album van zijn band, Foxwarren, ben ik toch maar eens gaan luisteren naar een van zijn eerdere solo albums. Zijn naam gonst al jaren door allerlei referenties van recensies heen, maar ik ben er nog nooit toe gekomen om er eens naar te luisteren.
Dit album bevalt me zeer zeker. Ik moet vooral denken aan de stem van Eliott Smith. Het onderkoelde, maar vooral doeltreffende stemgeluid en dito pianoaanslag dat Andy Shauf hier laat horen.
De ritmesessie en de glasheldere productie doen me ook aan de albums van Elliott Smith denken. Maar mij bevalt het me allemaal best. Niets nieuws onder de zon, maar heerlijk voor een onbestendige, grijze zondagochtend als vandaag!

Halfje omhoog gedaan. In zijn catalogus staat dit album als een huis. Met de jaren ben ik dit album ook steeds meer gaan waarderen!