Bells of Youth - Dreamers (2016)

Dreamers is een album dat me per track steeds weer verbaasde en een nieuw stukje prachtige muziek toestopte. Het album kan niet origineel genoemd worden, maar getuigt van de vakmanschap om een liedje te voorzien van telkens een nieuwe laag, een variatie rond de centrale melodie en iets te ontdekken geeft. De variatie zit zowel in de vocalen als de instrumentatie. Dat maakt van Dreamers een album met heel veel potentie.

Van mijn initiale verbazing naar een David Gilmour intro te luisteren, gevolg door een orgel dat door Rick Wright ingespeeld kon zijn, voerde het album langs indie en alternative pop en rock. Afgebeten indie en ballads die een intro kunnen zijn voor een epische Yes song van 15 minuten uit 1973. En in iedere song lijkt het er op dat Bells Of Youth er uit heeft gehaald wat er in zat. Bij het schaven aan de songs werd pas achterover geleund bij het bereiken van een voor anderen onzichtbare dimensie.

Kortom, ik ben onder de indruk, Een van de betere albums van 2016 tot dusverre, dat de mogelijkheid heeft om verder te groeien.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.