Emily Jane White - They Moved in Shadow All Together (2016)

Prachtige eerste 2 singles Pallid Eyes en Frozen Garden! Doet me verlangen naar de rest van het album maar daarvoor is de avond te kort. Gebeurt alsnog vlug!

Die eerste 2 singles doen me lichtelijk denken aan het debuutalbum van Marika Hackman wat vorig jaar bij mij als beste album is geëindigd, maar haar stem en de sfeer doen me ook een beetje denken aan Agnes Obel. Afijn, voor mij fijne namen. Bovendien vond ik haar vorige albums ook al erg mooi.

Zijdezachte fluisterliedjes met een hoop mysterie. Dat kennen we onderhand toch wel? Jazeker! Om verrast te willen worden moet je niet bij Emily Jane White zijn. genoeg andere zangeressen die dit ook doen. Agnes Obel is een mooi recent voorbeeld, maar laten we niet vergeten dat Emily al eerder haar debuut aan de wereld liet horen.

De vorige albums van Emily Jane White zijn compleet aan me voorbij gegaan en het was juist de naam Agnes Obel die gelijk door me heen flitste bij het horen van de singles van dit nieuwe album. Er is verschil, maar het ademt wel eenzelfde sfeer. Misschien het zweverige gehalte ervan (en toch genoeg aards om mij niet al te veel te laten afdwalen).

They Moved in Shadow All Together staat vol mysterieuze liedjes maar weten een zekere nuchterheid te behouden door de folk invloeden. Maar laat de term folk je niet misleiden, want ik wil dit geen zoveelste folkliedjes plaat noemen want daarmee doe je dit toch wel tekort.

Opvallend misschien is dat het nummer Hands me een beetje aan PJ Harvey doet denken (het lieve zusje dan)

Een album vol met mooie liedjes. Meer wil ik er niet van maken. En wie wil dat nu niet?! Emily doet nergens te moeilijk of te zweverig en dat bevalt me goed. Daarmee mag ik deze zangeres voor mezelf een fijne ontdekking noemen. Benieuwd of de voorgangers net zo mooi zijn.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Emily Jane White - They Moved In Shadow All Together - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Emily Jane White dook een jaar of acht geleden op met het verstilde en prachtige Dark Undercoat, dat in 2009 een nog fraaier vervolg kreeg met de jaarlijstjesplaat Victorian America.

Op haar eerste twee platen maakte de singer-songwriter uit California vooral folk, al was het absoluut muziek met scherpe kantjes (die haar terecht de vergelijking met PJ Harvey opleverde).

Deze lijn werd doorgetrokken op het wederom wonderschone Ode To Sentience uit 2011, maar hierna raakte ik een beetje uitgekeken op de muziek van de singer-songwriter uit California.

Haar vierde plaat Blood/Lines uit 2013 wist me op een of andere manier niet zo te raken als zijn voorgangers en ook met het onlangs verschenen They Moved In Shadow All Together had ik in eerste instantie vooral moeite.

Emily Jane White maakt nog altijd mooie intieme folksongs, maar verpakt ze tegenwoordig op net wat andere en vaak behoorlijk zweverige wijze. Ik hoor niet veel meer van PJ Harvey en des te meer van Enya en daar moet je tegen kunnen. Dat kan ik zelf zeker niet altijd moet ik toegeven.

Door de zweverige klanken was They Moved In Shadow All Together natuurlijk wel een lekker plaatje voor de zomerdagen van de afgelopen week en tijdens deze zomerdagen ben ik de vijfde plaat van Emily Jane White veel meer gaan waarderen.

Van het zweverige klankentapijt en de bijzonder opgenomen zang moet je absoluut houden, maar de songs van Emily Jane White zijn ook dit keer prachtig. Die schoonheid komt veel makkelijker aan de oppervlakte wanneer je de plaat wat vaker hebt gehoord en je niet direct wordt meegevoerd door de zweverige klankentapijten op de plaat en je ook hoort hoe mooi de piano en de akoestische gitaren voortkabbelen.

Onder alle zweverigheid blijken de pareltjes verstopt die Emily Jane White op haar eerste drie platen maakte. Natuurlijk hoor ik de Amerikaanse singer-songwriter nog altijd liever zonder alle galm en lieflijkheid, maar het is uiteindelijk toch meer Agnes Obel dan Enya en dat scheelt een slok op een borrel.

They Moved In Shadow All Together ga ik zeker niet zo koesteren als de oudere platen van Emily Jane White, maar onder de juiste omstandigheden komt ook deze plaat uitstekend tot zijn recht en ben ik toch weer nieuwsgierig naar de volgende stap van de Amerikaanse. Erwin Zijleman

Als ik het zo hoor dan kan ik goed begrijpen waarom dit voor fans van Daughter interessant is alhoewel ik het meer vind klinken als het werk van Gemma Ray, alleen gebruikt die meer de elektrische dan de akoestische gitaar.

Zal deze nog eens een paar keer opzetten, benieuwd ook hoe dit live klinkt.