Dexys - Let the Record Show: Dexys Do Irish and Country Soul (2016)

Een coveralbum van The Dexys (DMR)... Zou het interessant zijn? The Celtic Soul Brothers was top maar we zijn tenslotte al heel wat jaar verder.

Op de website van de band is een mooie trailer te zien.

Zojuist de trailer bekeken, maar vooralsnog maakt wat ik van het nieuwe album gehoord heb een tamelijk suffe indruk op me. En de kledingkeuze van Kevin (hoewel dat weinig met de muziek zelf te maken heeft) vind ik daarmee geheel in overeenstemming. . In juni ga ik wel even luisteren voor een definitief oordeel.

Ik moet bekennen dat je daar eigenlijk wel gelijk in hebt. Wat betreft de kledingstijl...het is niet de mijne, maar dat was die ten tijde van Don't Stand Me Down ook niet. Desalniettemin was de muziek op die ondergewaardeerde plaat naar mijn mening toen wel bijzonder.

Suf is idd het juiste woord. Het eerste instrumentale Women Of Ireland is in z'n melancholie nog wel oké, maar daarna is het toch gezapigheid troef. Jammer.

De drummers op dit album zijn de meest saaie die ik ooit heb gehoord, heb ik even gecheckt bij Discogs blijft één ervan de drummer van The Ruts te zijn (bekend van de punk hit Babylon is Burning) en de andere lijkt te verwijzen naar een DOVE drummer CJ Jones

Het is ook een suffe productie die eigenlijk meer klinken als demo's waarmee je vervolgens naar een producer stapt om dit op te poetsen in de studio.

Het is dat ik hun twee albums uit 1980-1982 zo waardeer dat ik dit album een volledige luisterbeurt gun maar daar blijft het wel bij. Het beste nummer is Grazing in the Grass

Een paar weken geleden verscheen een Country album van Karl Blau met daarop ook al een cover van To Love Somebody (Bee Gees) en die is vele male beter uitgevoerd dan deze van Kevin & co. Afgaand op hoe Kevin eruit ziet en het produceren van 3 albums in 4 jaar vraag ik me af of er een dwingende reden is om dit te doen (op deze afgeraffelde manier).

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Dexys - Let The Record Show: Dexys Do Irish And Country Soul - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Kevin Rowland is absoluut een bijzondere persoonlijkheid, maar hij is ook zeker een bijzonder muzikant.

Rowland stond aan het begin van de jaren 80 aan het roer van Dexys Midnight Runners, dat met Searching For The Young Soul Rebels (1980) en Too-Rye-Ay (1982) twee platen maakte die inmiddels best klassiekers mogen worden genoemd.

Dat geldt in kwalitatief opzicht zeker ook voor het uit 1985 stammende Don’t Stand Me Down, maar die plaat deed volkomen ten onrechte helemaal niets en moet het daarom doen met een cultstatus.

Kevin Rowland maakte vervolgens nog twee soloplaten, waarvan de eerste aardig was en de tweede een draak, maar vervolgens was het stil, tot de eigenzinnige Brit in 2012 opdook met de band Dexys.

Het in 2012 verschenen One Day I'm Going To Soar bleek een verrassend sterke plaat, die in Engeland terecht de hemel werd ingeprezen maar in Nederland helaas niet veel deed.

Dexys is nu terug met Let The Record Show: Dexys Do Irish And Country Soul. Op basis van de titel had ik een plaat vol Ierse traditionals verwacht, maar dat blijkt niet het geval. Er staan er een aantal op de nieuwe plaat van Dexys, maar Kevin Rowland en zijn kompanen gaan ook in de haal met wereldhits als To Love Somebody en Smoke Gets In Your Eyes en met minder voor de hand liggende covers van How Do I Live van LeAnn Rimes en Joni Mitchell’s Both Sides Now.

Ik geef eerlijk toe dat ik de plaat bij eerste beluistering wat zoetsappig en gezapig vond klinken (de associatie met de kledingstijl van Kevin Rowland is snel gemaakt), maar de nieuwe plaat van Dexys is er, net als zijn voorganger, een die groeit.

Op Let The Record Show: Dexys Do Irish And Country Soul begeeft Dexys zich op een terrein dat al door velen is platgewalst, maar door de eigenzinnige aanpakt blijft de band vrij makkelijk overeind. Op haar nieuwe plaat klinkt Dexys als een laid-back uitvoering van Van Morrison en dat klinkt na enige gewenning bijzonder aangenaam.

Liefhebbers van muziek met een rauw randje zijn bij Dexys aan het verkeerde adres, net als een ieder die allergisch is voor muziek die op het randje van kunst en kitsch balanceert. Zeker als je de plaat wat vaker hoort valt echter op dat Kevin Rowland veel gevoel en liefde in zijn vertolkingen van bekende en minder bekende songs legt.

Rowland blijft een vreemde snuiter, maar als muzikant maakt hij op Let The Record Show: Dexys Do Irish And Country Soul toch weer indruk, zeker als je gewend bent aan het wat gezapige geluid en het juiste tijdstip voor het beluisteren van de plaat hebt gevonden. Erwin Zijleman