Andrew Hill - Smoke Stack (1966)

Met: Andrew Hill (piano), Eddie Kahn, Richard Davis (bass), Roy Haynes (drums)

De eerste platen van Hill op Blue Note behoren niet per se tot mijn favorieten. Ik hoor hem het liefst als begeleider van grotere ensembles die vaak zijn knotsgekke ontoegankelijke thema's nog listeger en spannender maken. Met de kwaliteit heeft het niet veel van doen, meer gewoon een kwestie van smaak. Deze plaat is dan ook verre van slecht of oninteressant maar grijpt me net iets minder bij de keel. Het is echter wel een mooi intiem kijkje op Hill's fantastische pianospel.

Want Hill was al vroeg een eigenzinnige vogel achter de piano. Op deze plaat uit 1966 (opgenomen in 1963!) vormt hij een kwartet. In plaats van reguliere piano-bass-drums setting voegt Hill er een tweede bassist aan toe. Het geeft de plaat een volledig andere sound en zet de bas meer in de spotlight als solo-instrument waarbij er ook regelmatig naar de strijkstok wordt gegrepen. De plaat lijkt daarmee soms geïnspireerd door klassieke muziek. Nou hoor ik die klassieke invloed sowieso vaak terug in zijn spel. Door deze intiemere setting ligt de focus sterk op zijn onnavolgbare pianostijl. Je hoort Monk, maar daarna houdt het snel op. Je wordt eigenlijk constant op het verkeerde been gezet. Het is melodieus, dan weer dissonant. Ritmisch en dan weer a-ritmisch. Melancholiek om plots om te slaan naar harde swing. Andrew Hill is daarmee waarlijk één van de ware stylisten van de pianojazz (en naar mijn oor een belangrijke invloed op Horace Tapscott).

Deze is uitgekomen in de 80th birthday serie van Blue Note. Vaak klinken die net weer iets verfijnder dan die uit de 75th birthday serie. Dat kun je in ieder geval zeker voor deze uitgave zeggen, die klinkt als een klok.

Ik vind dit dan weer een van de fijnere (en gek genoeg meer toegankelijke) van Andrew Hills Blue Note-platen. Maar een vinyl-aanschaf is er nog niet van gekomen.

Voor Andrew Hill begrippen is deze inderdaad zeker toegankelijk!