Lee Morgan - Lee Morgan Indeed! (1956)

Het label is Blue Note, het jaar is 1956, Lee Morgan is geniaal en het enige wat ik me echt afvraag is waarom er maar vier stemmen en nul berichten bij dit album te vinden zijn. Nu ken ik dit album ook nog maar een paar dagen, met dank aan Allmusic, dus zal ik jullie niet al te hard aanpakken. Lee Morgan kan een geweldig potje blazen en onder begeleiding van andere top muzikanten zorgt hij voor het ene geweldige moment na het andere. Deze man doet zeker niet veel onder van andere grootheden die onder dit label vielen!

Om de titel van de plaat maar aan te wenden; Indeed!

Hier kan je gewoon niet op stil blijven zitten; héérlijk getoeter van Morgan, maar ook de andere muzikanten mogen er wezen. Toch geen slecht idee, zo eens een weekendje Lee Morgan.

Wat een geweldige plaat Indeed!

En wat is het toch jammer dat Rhythm & Poetry niet meer kan reageren en beamen als ik zeg dat ie gelijk had: veel te weinig stemmen op deze te gekke jazz-plaat. Ik had Rob 7 jaar geleden al moeten bijvallen natuurlijk.

Nu ik hiervan een lekker oud vinyl exemplaar op de kop heb weten te tikken is het extra genieten. Lee Morgan stelt mij nooit teleur.

Wat mij wel teleur stelt is het feit dat er nu maar 12 stemmen staan. Dat kan vast beter. Indeed!

An R&P’s bericht is het aantal stemmen wel verdrievoudigd

Van vier naar twaalf in 7 jaar tijd.... dat mag vanaf nu wat sneller

Met: Lee Morgan- Trompet; Clarence Sharpe - Altsax; Horace Silver- Piano; Wilbur Ware - Bas; Philly Joe Jones- Drums

Wilde ik even alternatief gaan doen bij wat minder bekende platen van Lee Morgan, blijkt er hier al aardig wat verkeer te zijn geweest vanwege de zege van MuMe-grootheid Rhythm & Poetry. Ik ga er maar vanuit dat hij me vergeeft dat ik er nu pas aan was begonnen, er is ook zoveel muziek.

Helaas kan ik niet helemáál meegaan in zijn enthousiasme, en dat van de andere heren hierboven. Goede band, dat zeker. Het zal getuigen van de hoge verwachtingen destijds over Morgan dat hij op dit debuut al wordt bijgestaan door wat je kunt zien als de hipste pianist en drummer van dat moment, en het spel is navenant.

Tegelijkertijd gebeurt er nou ook weer niet echt per se iets dat mij de oren deed spitsen, wat sympathieke acrobatiek in het hardbop-genre dat erg kenmerkend is voor die tijd en die hoek van de jazz. Nooit middelmatig, maar ook nooit wereldschokkend. 'Lady' waar de band even gas terugneemt en juist daarom de meeste overtuigingskracht uitstraalt, is het meest memorabele nummer.

Sandokan-veld: zet Roccus en ook wel Little T en Gaza Strip nog eens op. Er gebeurt genoeg en er wordt uitstekend gemusiceerd. Misschien valt het kwartje alsnog?

west Nou ik weet niet of 'het kwartje' niet is gevallen bij een plaat waar ik nog steeds 3,5* aan geef, maar ik heb hem vanmiddag toch nog maar eens gedraaid. Een verhoging zat er nog niet in, maar wel leuk om te volgen hoe je de oude hardbop/ Lee Morgan aan het verkennen bent!

Leuk dat je 'm weer geluisterd hebt Sandokan-veld!