Aphrodite's Child - Greatest Hits (1981)

Een verzamel-abum, die in 1981 op vinyl werd uitgebracht door de radio- en televisie-toestellenfabriek PHILIP'S. Daarna ook uitgebracht als 'Aphrodite's child'. In 1982 werd deze nog eens geperst in de 'Music for the Millions'-serie (Philip's werd nog als platenmaatschappij gemeld toen; mijn vader had deze LP meer zo'n 33 jaar lang in zijn platenkast en wilde hem wegdoen, dus nam ik die maar van hem over).

Kortom een LP, met daarop de allergrootste successen uit het bestaan van de band, die bestond uit zanger/gitarist Demis Roussos (1946-2015), drummer Loukas Sideras (geb. 1944) en percussionist Evangelos Odysseas Papathanassiou (geb. 1943), die we vooral kennen als latere synthesizerartiest VANGELIS.

Op deze verzamel-LP van Aphrodite's child staan op de A-kant, hun twee grootste hits: 'Rain and tears' (uit 1968; dat gaat over liefdesverdriet, maar iemand die dat heeft toch moet zien te stralen (tranen en regen bestaan uit water, en (glim)lach en de zon stralen)) en 'I Want to live' (uit 1969; dat qua zangmelodie op 'I Can't help falling in love' van Elvis lijkt, en waarmee de band in Nederland een nummer 1-hit scoorde (Demis Roussos zou dat in 1973 solo doen met 'My friend the wind', en Vangelis in 1995 met '(1492) Conquest of paradise)). Daarnaast staan er meerdere mooie nummers op, waaronder het Bach-achtige 'Its Five O'Clock' (uit 1969; intro heeft wat weg van 'A Whiter shade of pale' van Procol Harum), de liefdes-ballad 'Marie Jolie' (1969) en het afscheidslied van de band 'Break' (uit 1972; met de zang van Loukas Sideras, Demis Roussos had de band toen al verlaten. 'Spring, summer, winter and fall (uit 1970) kleurt de LP ook mooi in, en ook drie psychadelische nummers: 'Let me love, let me live', 'You always stand in my way' en 'End of the world' van Aphrodite's debuutalbum: 'End of the world' (uit 1968) leveren een goede bijdrage.

Voor de liefhebbers van symfonische en progressieve rock, is deze zeker een aanrader. Ik geef alvast 4*.

Heb dit plaatje ook in de kast staan; Rain en Tears, daar heb ik nooit zoveel mee gehad, wat er tevens voor zorgde dat ik nooit meer van de band heb opgezocht. Toen ik erachter kwam dat 'It's Five O'clock' van hun is, was ik aangenaam verrast en trok ik deze plaat van mijn Vader's zolder. Dat is alweer lang geleden trouwens, heb het over de versie van Johan, die ik als eerste leerde kennen.

De heren zijn inderdaad behoorlijk goed terecht gekomen na het uiteenvallen van de band.

Niet alles is even leuk. Nummers als Such a Funny Night doen me vrij weinig tot niks

Such A Funny Night is wel leuk hoor.
Ik heb zojuist deze versie hiervan op Mercury en puntgave Hollandse persing voor 1 Euro op een rommelmarkt gevonden. En is dus eigenlijk al uit 1974. Geweldige muziek overigens.