0
geplaatst: 28 maart 2016, 16:11 uur
Toen ik dit album, niet zo lang geleden, aantrof in een bak met opruimings-cd's aantrof voor een spotprijsje aarzelde ik toch even. Omdat ik er ooit een lovende recensie over had gelezen die was blijven hangen, toch maar tot de aankoop overgegaan. Maar ik weet nog steeds niet wat ik er van vinden moet.
Doorgaans hoor ik gelijk of bepaalde muziek voor mij geschikt is, maar voor dit album heb ik blijkbaar tamelijk veel draaibeurten nodig. Het werd, in een recensie die ik onlangs las, vergeleken met het album van Mark Hollis. De introverte sfeer heeft het daar zeker mee gemeen, maar of de vergelijking verder stand houdt, dat betwijfel ik.
Bed bestond, ten tijde van de opname, uit: Benoît Burello (zang, akoestische gitaar, piano), Vincent Ferrand (double bass), Olivier Mellano (electric guitar) en Jean Michel Peres (drums).
Ik houd in ieder geval van de introverte sfeer van dit album - maar de tijd zal leren of ik het écht in mijn hart zal sluiten.
Ben benieuwd of er ook andere users zijn die het kennen, en wat ze er eventueel van vinden.
Bed maakte, voor zover ik weet, nog twee albums. Dit is het tweede van het drietal.
Doorgaans hoor ik gelijk of bepaalde muziek voor mij geschikt is, maar voor dit album heb ik blijkbaar tamelijk veel draaibeurten nodig. Het werd, in een recensie die ik onlangs las, vergeleken met het album van Mark Hollis. De introverte sfeer heeft het daar zeker mee gemeen, maar of de vergelijking verder stand houdt, dat betwijfel ik.
Bed bestond, ten tijde van de opname, uit: Benoît Burello (zang, akoestische gitaar, piano), Vincent Ferrand (double bass), Olivier Mellano (electric guitar) en Jean Michel Peres (drums).
Ik houd in ieder geval van de introverte sfeer van dit album - maar de tijd zal leren of ik het écht in mijn hart zal sluiten.
Ben benieuwd of er ook andere users zijn die het kennen, en wat ze er eventueel van vinden.
Bed maakte, voor zover ik weet, nog twee albums. Dit is het tweede van het drietal.
0
geplaatst: 27 april 2016, 17:01 uur
Hee heartofsoul,
ik heb 'm toen gekocht omdat in een recensie die referentie naar Mark Hollis werd gelegd. Spacebox is ingetogen en bescheiden. Nu, 13 jaar later, zet ik 'm van tijd tot tijd nog wel eens in de speler. Soms wat al te kabbelend, vlak, maar ook ongeschikt als achtergrond.
Hollis' solo-album vind ik meer expliciet, spannender en gedurfd. Pak ik meermalen.
Spacebox pak ik 1 a 2 x per jaar. Nog vaak eigenlijk. Het is die introvertie die aanspreekt, de zachte zang in een schoonheid van intieme muziek/arrangement.
Het is dat wat mij nog trekt naar deze CD.
ik heb 'm toen gekocht omdat in een recensie die referentie naar Mark Hollis werd gelegd. Spacebox is ingetogen en bescheiden. Nu, 13 jaar later, zet ik 'm van tijd tot tijd nog wel eens in de speler. Soms wat al te kabbelend, vlak, maar ook ongeschikt als achtergrond.
Hollis' solo-album vind ik meer expliciet, spannender en gedurfd. Pak ik meermalen.
Spacebox pak ik 1 a 2 x per jaar. Nog vaak eigenlijk. Het is die introvertie die aanspreekt, de zachte zang in een schoonheid van intieme muziek/arrangement.
Het is dat wat mij nog trekt naar deze CD.
0
geplaatst: 27 april 2016, 17:54 uur
IMPULS: Dank voor je reactie - kan je verhaal goed invoelen. Heb tot nu toe een soortgelijke ervaring met dit album. Wel aansprekend,maar niet helemaal overtuigend, en ook weer geen muziekbehang. Omdat ik houd van de introverte sfeer mag Spacebox voorlopig blijven. Mark Hollis gaat, bij mij ook, wat dieper en boeit veel meer.
0
geplaatst: 27 april 2016, 23:52 uur
Yep. Hollis ging met de jaren meer experimenteren. Die durf hoor je erin terug. Helaas daarop uit de muziek gestapt.
Nog steeds een gemis.
Nog steeds een gemis.
* denotes required fields.
* denotes required fields.