George Coleman - Amsterdam After Dark (1979)

Met: George Coleman (tenor sax), Hilton Ruiz (piano), Sam Jones (bas), Billy Higgins

Denk eens aan de beschrijving: lekkere saxplaat. Hoe klinkt dat? Voor mij zoals deze. Ik haal George Coleman vaak door de war met George Adams. De laatste heeft een wat radicalere toon. Adams is iets softer maar zoekt af en toe ruimte buiten het gebruikelijke spectrum.

Zo ook op deze plaat al is het heel sporadisch. Want het is vooral wat ik zei: een lekkere saxplaat. Nergens overdonderend maar stevig genoeg om je vrouw toch de zenuwen te geven. Het tempo ligt namelijk hoog en Coleman’s techniek is bijzonder goed. En hij heeft een band bij zich die hierop kan anticiperen. Onder de kwalificatie van mainstreambassisten is Sam Jones misschien wel ze beste in zijn kaliber. Niet alleen een fantastisch swingend begeleider maar net zo goed een heerlijke solist. Luister eens naar hem met Cannonbal Addrley of Oscar Peterson en je weet genoeg. Billy Higgins is één van die personen waar je alle kanten mee uit kan. Ik ken hem van freejazz platen, soulbop van Lee Morgan en als begeleider van een bassist zoals Charlie Haden. Geweldige drummer. Hilton Ruiz kende ik nog niet. Geen hoogvlieger maar een prima pianist. Op Apache Dance is de invloed van Bud Powell niet te missen.

Hoogtepunt van de plaat is de lange en prachtige uitvoering van Autumn in New York. Lang leve de jazzstandard. Een album vol kan heel saai zijn. Zo eentje tussendoor een verademing. Dan wil je gewoon even in de studio zijn en genieten van het samenspel van deze heren. En dat maakt het tot het heerlijke saxplaatje dat het is.

Waar je Coleman van zou kunnen kennen? Misschien zijn werk met Miles Davis, Hancock of Lee Morgan. Hij was een gewild sessie saxofonist.