Anders Osborne - Spacedust & Ocean Views (2016)

Een nieuwe Osborne, die had ik niet aan zien komen. Altijd interessant natuurlijk en na de eerste luisterbeurt meen ik reeds te kunnen zeggen dat dit zijn beste plaat tot nu toe is. Wordt vervolgd.

Deze nieuwste plaat van Anders Osborne ademt een enorme zomerse sfeer uit. Het dreigt volgende week bijzonder koud te worden. Dan kun je je heerlijk opwarmen aan deze plaat. Anders Osborne is geen onbekende in de blueswereld, maar op dit album heeft hij de blues wat meer naar de achtergrond verdrongen. De belangrijkste invloed is wel de door Osborne vanouds zo geliefde Jackson Browne. Voor Osborne de blues ontdekte was hij helemaal gek van Browne en dat is dus te horen. De stemmen lijken in de verte soms wat op elkaar. De rustige nummers die in de meerderheid zijn op deze plaat neigen bijna allemaal wel wat naar Browne. In een paar nummers hoor je nog de echte oude Osborne terug. Move back to Mississippi en Lafayette bijvoorbeeld. Dat Lafayette is overigens wel de minste, ondanks dat het een opgewekt uptempo nummer is, maar het is wat plichtmatig. Wellicht is dat nummer express voor Cape Cod gezet, want zo is Cap Cod nog overduidelijker het prijsnummer van dit album. In de zomer op het strand met een wijntje erbij is dat het ideale nummer. Ik begin heel langzaam een steeds grotere liefhebber van Osborne te worden. Daar helpt deze plaat heel goed bij. Zijn beste? Misschien, maar hoe dan ook een aanrader.

Een leuk album, zeer prettig om naar te luisteren. Ik mis echter de echte hoogtepunten

Geen hoogtepunten? Dan heb je vast Cape Cod gemist. Niet alleen het hoogtepunt van deze plaat, maar sowieso een van de mooiste nummers die ik dit jaar gehoord heb.

Nou, ik heb het liever wat ruiger. Zoals Let It Go van het album Peace