Nefilim - Zoon (1996)

Het is maar goed dat Fields Of The Nephilim voor haar album Zoon de naam wijzigde in Nefilim. Want op deze gitzwarte brok ellende is niets te bekennen van de bombastische gothic/darkwave van de voorgaande albums. Zoon is een knetterharde industriële metalplaat die qua aanpak nogal eens richting Ministry zweeft. Maar dan zonder de zwarte humor. Zoon is dan ook direct veel grimmiger dan een Psalm 69. Ook Carl McCoy's zang die, waarschijnlijk alleen om boven het instrumentarium uit te komen, naar een deathgrunt neigt, bevestigt dat het Nefilim ernst is.
De afgemeten, welhaast machinale riffs maken nummers als Penetration en het titelstuk spijker, en spijkerhard. En de intermezzo's zijn ronduit angstaanjagend. Kortom, voldoende ingrediënten voor een meer dan uitstekend album.

Waar Elizium overkwam als een aangename, langzaam voorbijglijdende droom, is Zoon de nachtmerrie die qua gevoelens in alles het tegenovergestelde is van Elizium. Maar goed, hier staat ook een bijna geheel nieuwe band. Zanger Carl McCoy is de enige die op Elizium van de partij was. Bovendien is er een nieuwe naam (Nefilim), hoewel die voldoende op de oude lijkt om een continuiteit te suggereren.

De muziek op Zoon gaat richting industrial. Weg is het grootse, galmende geluid van Elizium. In de plaats daarvoor komt een duister, beklemmend geluid, dat mij als luisteraar naar een hoek van de kamer wil drijven. McCoy heeft zich een grom aangemeten die uitstekend past bij het door monotone drums voortgedreven geluid. Op sommige nummers (Shine, Zoon pt.1) lijkt Nefilim op twee gedachten te hinken, wat resulteert in nummers die qua sfeer van eerder werk lijken te komen, maar gespeeld worden met het nieuwe geluid. Deze nummers weten mij maar matig te overtuigen. Echt sterk wordt het als Nefilim er vol gas ingaat met mechanisch beukende drums en boze riffs zoals op Penetration, of Black Rain. Hier slaagt de band er echt in om te overtuigen, en een beklemmende, nihilistische sfeer neer te zetten. Hier en daar zorgen intermezzo’s ervoor dat het album niet monotoon wordt.

De afgelopen weken heb ik gemerkt dat Zoon een album is dat ik niet te vaak moet horen, maar dat in de juiste dosis een prima luisterervaring is. Zo blijft er ook nog wat tijd over om andere albums te beluisteren .

4.0*