Robert Ellis - Robert Ellis (2016)

Blader even door de toevoegingen heen en stuit tot mijn grote vreugde op de nieuwste Robert Ellis. Komt dus pas op 3 juni uit, dat duurt nog even. Tot die tijd moeten we het doen met de album trailer. Iets om naar uit te kijken. Het zal een hele tour worden de voorganger te overtreffen, maar niets is onmogelijk. Deze sympathieke knul uit Houston is tot veel in staat.

Robert Ellis - Album Trailer - YouTube

Eerste single Drivin' is al uit en te beluisteren (o.a. via Spotify). En via de site van het onvolprezen label kwam ik deze YouTube-link naar het nummer tegen. Inderdaad een album om naar uit te kijken; de beste man maakt fijne muziek, al blijft zijn stem voor mij altijd een beetje een twijfelgevalletje en moet ik er altijd maar net voor in de stemming zijn.

'California' is nu te beluisteren, Vice wijdt er een aardig artikel aan: Robert Ellis and the Lost Art of Narrative Songwriting | NOISEY - noisey.vice.com

Smaakt naar meer!

Dit album komt qua niveau akelig dicht bij de voorganger. Ellis is echt een geweldige songwriter. Zijn stem moet je liggen, maar dat geluk heb ik. Ik open voorzichtig met 4 sterren, maar verhoging is zeker niet uitgesloten. Na de lichte teleurstelling over de nieuwste Simpson kan ik bij de nieuwste Ellis opgelucht adem halen. Puur vakwerk.

Tamelijk teleurgesteld door dit album. Ten eerste ben ik al niet zo'n liefhebber van de stem van Ellis, maar de liedjes pakten me ook al niet na twee maal luisteren, en toen gingen de (op zich prachtige) arrangementen me ook nog eens tegenstaan. Als ze wat kaler waren geweest hadden ze misschien beter bij de songs gepast. Maar gelukkig zijn er anderen die dit album heel anders beleven. Hebben we tenminste wat om over te discussiëren.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Robert Ellis - Robert Ellis - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Amerikaanse singer-songwriter Robert Ellis trok misschien niet veel aandacht met zijn in 2009 in eigen beheer uitgebrachte debuut The Great Rearranger, maar met het in 2011 verschenen Photographs en het uit 2014 stammende The Lights From The Chemical Plant stond de op dat moment vanuit Nashville opererende Texaan terecht in de spotlights.

Door deze twee jaarlijstjes platen waren mijn verwachtingen met betrekking tot de nieuwe plaat van de Amerikaan hooggespannen en gelukkig stelt Robert Ellis wederom niet teleur.

De titelloze nieuwe plaat van de Amerikaan volgt op een donkere periode waarin zijn huwelijk op de klippen liep en is hierdoor een echte breakup plaat geworden. Voor zijn nieuwe plaat keerde Robert Ellis terug naar zijn thuisbasis Houston, Texas, waar met een aantal prima (gast)muzikanten een buitengewoon knappe plaat werd opgenomen.

Robert Ellis maakte op Photographs nog muziek met vooral invloeden uit de folk en country, maar schoof op The Lights From The Chemical Plant op richting de singer-songwriter muziek zoals die in de jaren 70 werd gemaakt. Op zijn nieuwe plaat wordt deze lijn doorgetrokken en worden nog wat extra invloeden toegevoegd aan het al zo veelzijdige geluid van Robert Ellis, maar ook rootsinvloeden hebben weer wat aan terrein gewonnen.

Bij beluistering van The Lights From The Chemical Plant had ik vooral associaties met de muziek van Paul Simon en dat is een naam die ook bij beluistering van de nieuwe plaat met enige regelmaat opduikt. De titelloze plaat van Robert Ellis doet hiernaast meer dan eens denken aan de platen van Randy Newman, raakt aan de platen van de grote singer-songwriters die Houston heeft voortgebracht (Townes van Zandt, Mickey Newbury, Guy Clark en Rodney Crowell), maar flirt ook nadrukkelijk met invloeden uit de jazz.

Het levert een mooie en veelzijdige plaat op, die zijn kracht niet alleen ontleent aan een prachtige instrumentatie (van uiterst sober tot vol en groots met flink wat strijkers), mooie vocalen en uitstekende songs, maar vooral indruk maakt door alle emotie die doorklinkt in de van liefdesleed doordrenkte songs van Robert Ellis.

Iedereen die de vorige twee platen van Robert Ellis koestert, weet dat de muziek van de Amerikaan nog heel lang aan kracht blijft winnen. Zijn nieuwe plaat is me in korte tijd heel dierbaar geworden en heeft al imposante groei laten horen, maar nog steeds weet de plaat me bij iedere luisterbeurt te verrassen. Een imposant werkstuk van een man die absoluut moet worden gerekend tot de beste singer-songwriters van het moment. Erwin Zijleman

Ik heb het nieuwe album van Robert Ellis inmiddels al vele malen beluisterd en elke keer wordt hij weer een stukje beter. In dat opzicht is er weinig nieuws aan de horizon, want ook de vorige albums hadden tijd nodig om te landen. Robert Ellis werd geboren in de plaats waar Townes van Zandt zijn legedarische live album in The Old Quarter opnam: Houston. Hij debuteerde in 2011 met het album Photographs. Hiermee maakte hij direct al indruk als singer songwriter. Het album had een folk gedeelte en een country gedeelte. Hiermee klonk het als geheel wat tweeslachtig en waarbij de een folkkant wat eerder overslaat en de ander het countrygedeelte laat zitten. Het volgende album The Lights From The Chemical Plant werd een van de hoogtepunten van 2014. De groei als diepgravende liedjessmid was indrukwekkend. De folk en country waren nu met elkaar verweven en ook de soul, pop en jazzy invloeden werden er in meegenomen.

Nu is het 2016 en daar is Ellis met zijn nieuwste abum: Gewoon Robert Ellis genaamd. Alweer is hij gegroeid als songschrijver. Weer is hij completer geworden. De stijl is wel een stukje verschoven. De pop en soulhoek krijgt steeds meer ruimte en de roots raakt langzaam wat uit zicht. Maar dat is in het geheel niet erg. De liedjes zijn zo ontzettend sterk dat zelfs de enigszins rijk georkestreerde nummers niet verzuipen. Af en toe laat Ellis ook nog even horen wat een geweldig akoestisch gitarist hij is. Een favoriet nummer is niet te noemen en dat is een compliment op zich. Het is als geheel in een woord fantastisch.

Een ding vind ik wel opvallend en dat is puur persoonlijk: De hele sound van het album geeft mij het perfecte nazomergevoel en daarom was eind augustus wellicht een handiger moment geweest om hem uit te brengen. Aan de andere kant, als het straks nazomer is dan klinkt het album al vertrouwd.

The Lights From The Chemical Plant evenaren was een enorme opgave. Robert Ellis doet het gewoon. Dan ben je een echte grote.

Wat een fijne en bijzondere ontdekking voor mij. Interessante mix van stijlen. Dat geeft een heel eigenzinnig geluid. Moest even aan de zangstem wennen, maar dat beklijft ook beter. Voorlopig een 3.5*, maar ik verwacht een groei briljantje.

Waanzinnig optreden tijdens het TakeRoot Festival in Groningen.