Wink Burcham - Cleveland Summer Nights (2016)

Er is nogal wat gaande in Oklahoma. Ik heb het niet over de trillende aarde die net als in Groningen door de aardgaswinning regelmatig voor onrust zorgt. Ik heb het over diezelfde aarde die blijkbaar een goede bodem is voor singer-songwriters. Het is het land van Woody Guthrie, zijn dochter Gwen, JJ Cale en Elvin Bishop. In de huidige tijd hebben we in John Fullbright in mijn ogen 's werelds beste songwriter van het moment. Goede tweede is John Moreland uit Tulsa die met zijn rauwe stem en rake teksten indruk maakt. Uit hetzelfde Tulsa komt Wink Burcham. Deze Burcham maakt een mix van country, blues, folk en blue grass. Hij trad een paar jaar terug nog op tijdens de International Blues Challenge in Memphis. Die blues maakt tijdens het eerste nummer van dit album behoorlijke indruk. Hoewel dit album als genre als eerste blues heeft meegekregen domineert de country nadrukkelijk. Na de bluesy opener krijgen we het titelnummer dat een soort van easy listening country nummer is. Dan een uptempo countrybilly nummer. Hallelujah (nee niet van Cohen) is weer blues georienteerd en is direct ook een van de beste nummers van de plaat. Burcham's stem is ook meer geschikt voor de blues dan voor de country. Zijn stem komt namelijk heel erg door zijn neus en vooral de countrynummers lijden daar nogal onder. Dat valt op de tranentrekker I'll never leave the honky tonks nog wel mee, maar op Lonesome Tune (geen cover van Townes) had hij eerst zijn neus wel mogen snuiten. Dat is echt geen gehoor. For the ones we leave behind is helaas hetzelfde verhaal en bij Tearin' up my jacket (dat erg naar oud plaatsgenoot wijlen JJ Cale neigt) wordt het "geneuzel" langzaam vervelend, al is het op zich nog wel een lekker deuntje. Bij Lawnmowwer man's blues is hij weer goed bezig. Een veranda bluesje, de stijl die hem dus overduidelijk het beste past. Made to laugh is een van de betere composities van dit album. Bij Cowboy heroes and old folk songs, dat een heerlijk country deuntje is, komen zijn tekortkomingen als zanger naar boven. Zijn bereik blijkt niet heel hoog en dat doet een beetje afbreuk en het nummer. Wide river to cross is beter aan zijn stem besteed en is een prachtige singer-songwriter song. Na Hallelujah en Lawnmowwer man's blues het beste nummer van de plaat. Dat had de afsluiter moeten zijn. Het slotnummer is namelijk net net zo flauw als de titel.

Al met al een bij vlagen goed album, maar ook een hoop tekortkomingen. Zijn stem zal afhankelijk van het door hem gekozen genre een probleem blijven. Zijn composities overtuigen lang niet overal, maar de nummers 4, 9 en 12 maken duidelijk dat hij het wel degelijk kan. Het niveau van Moreland en helemaal Fullbright zijn echter nog heel ver weg. Maar een schande is dat natuurlijk niet.