Mssr Renard
Erg voorspelbare en lichtvoetige pop wat nergens lijkt op de eerste psychrock platen van Bardens, nog op de progrock van Camel.
Bardens probeert hier met een eigen samengestelde band, (met oa Peter van Hooke op drums) wat richting de jazzpop te gaan. Maar de productie is té licht en daardoor overtuigt het nergens.
Wat we uiteindelijk krijgen is heel melige muzak waarbij we ons af kunnen vragen, wat Bardens precies wilde bewijzen met deze plaat.
Lichtpuntje is het funky Slipstream, welke wat doet denken aan de tijd van Breathless en Rain Dances.