Steve Gunn - Eyes on the Lines (2016)

Een nieuw album van Steve is altijd iets om naar uit te kijken. Steve heeft de overgang gemaakt van het prachtige label; Paradise of Bachelors naar het almachtige indie-label Matador.
Ik las in een interview dat hij hier aanzienlijk meer budget kreeg om de gewenste productie te kunnen bekostigen. Zo op het eerste gehoor is dat er niet aan af te horen. Ook deze plaat is weer zeer clean en helder opgenomen, net als de twee voorgaande albums.
Normaal gezien prefereer ik deze manier van productie niet, maar in dit geval past het uitstekend bij het heldere gitaarspel van Gunn.
Zijn nummers zijn weer heerlijk laidback en zijn kenmerkende meanderende gitaarspel is weer om van te smullen. Hier en daar doet het me sterk denken aan de kiwi-pop uit NZ. Zijn zang wordt per plaat beter en is misschien ook wat meer naar de voorgrond gemixed, dat is vooral goed te horen als je dit album op een koptelefoon beluisterd.
Prachtige plaat weer, al mis ik wel een beetje spanning.

Hmmmm .... het Vile-effect ?

[/quote]Hmmmm .... het Vile-effect ? [/quote]

Ja daar heeft het inderdaad veel van weg, hetzelfde lijzige en lome sfeertje gaat wanneer je niet in de mood bent een beetje tegenstaan.
Al moet ik wel toegeven nu ik het album voor de vijfde keer in 2 dagen aan het beluisteren ben dat hij met bv Park bench smile nieuwe invalshoeken probeert, die ik zeer geslaagd vind. Mooi is het alemaal zeer zeker, prikkelend (nog) niet.

Hij zingt toch wel, hoop ik?

Ik ben erg benieuwd. 'Time Off' was voor mij een instant klassieker en ik luister nog steeds zeer regelmatig naar deze plaat. Opvolger 'Way Out Weather' kon niet geheel overtuigen, op het fantastische 'Drifter' na. De nieuwe single is werkelijk ingeslagen als een bom en ik hoop dan ook dat 'Eyes on the Lines' het niveau van 'Time Off' kan halen.

Het artwork ziet er erg mooi uit en het zou mooi zijn als de CD/LP voor een betaalbare prijs in de winkel ligt. Paradise Of Bachelors is inderdaad een prachtig labe, echter zijn de titels over het algemeen vrij duur. Matador kan ik niet beoordelen...

Cd zit gewoon in de categorie 15-16,99. De lp daarin tegen zit rond de 30...

@Ducoz Vergeleken met andere landen betaal je hier gemiddeld genomen veel meer voor CD's en in het bijzonder LP's. Ik schrik de laatste tijd behoorlijk van de prijzen in Nederlandse platenwinkels. Titels waarvan ik weet dat die in Amerika/Duitsland rond de 20 dollar/20 euro - max 25 dollar/euro kosten, liggen hier regelmatig voor 30 of soms wel meer in de winkel. Daarnaast - en dat stoort mij nog het meest - wijken de releases van Europese LP's af van hetzelfde album in de VS. De dikte van de hoes is in Amerika veelal dikker en van betere kwaliteit, terwijl de Europese variant o.a. dunner is. Dat is ook één reden waarom ik in de regel voor import overzee ga. De kwaliteit van persingen zelf zijn gelijkwaardig, soms in het voordeel van Europa. Maar goed, dit terzijde

Nu een maandje aan het beluisteren en blijkt het toch een behoorlijke slowburner te zijn. In eerste instantie miste ik de spanning, maar deze plaat blijft maar trekken. De spanning die ik miste lijkt gek genoeg de kracht van dit album te zijn. Door zijn coherente geluid is het een heerlijke plaat om in zijn geheel te beluisteren en worden de positieve punten daardoor geaccentueerd. De grootste troef blijft zijn werkelijk fenomenale gitaarspel, die een kruising lijkt tussen het lekker jengelende gitaargeluid van the Feelies en de hedendaagse meesters als William Tyler(check zijn nieuwe!), de vroege Ryley Walker. Ook hoor ik zoals eerder benoemd echo's van The Bats, Chills en The Clean terug. Dit is voor mij samen met de nieuwe Jurado de ultieme zomerplaat.

Ancient Jules is een fijn nummer zeg .

Wederom een fantastische, rustgevende, plaat waarbij een lentegevoel me altijd bekruipt.
Op naar Amsterdam vanavond!

Borduurt voort op zijn vorige album Way Out Weather. Net zoals dat album lekker voortkabbelend. Ik ben echter wel benieuwd of ik dit over een paar maanden nog luister of dat ik het vergeten ben. Het is allemaal lekker en fijn maar maakt ook weer niet heel veel indruk. Nummer zoals Ancient Jules en Conditions Wild lukt dat nog het meest. Dat zijn dan ook de meest poppy en expressieve songs van de plaat.
En Nature Driver mag ook nog wel genoemd worden. Ik moet elke keer voorzichtig glimlachen wanneer ik die prachtige, zachte melodie hoor.

Voordat ik dit album hier zag, kende ik Steve Gunn niet. Heb zijn eerdere album Time Off gedownload en beluisterd en dit nieuwe. Aardige muziek, maar wat mij betreft ook niet meer.

Zo, dit is toch echt een dijk van een plaat hoor. Ik hoopte al dat Steve Gunn met dit album het niveau van 'Time Off' (een ware klassieker) zou kunnen behalen en 'Eyes on the Lines' doet er na één luisterbeurt inderdaad niet voor onder. Sterker nog, misschien heeft hij wel zijn beste album tot nu toe uitgebracht. Een precieze beoordeling geven is na zo'n korte kennismaking ongepast, maar enthousiast ben ik zeker. Hoogtepunt vormt voor mij de staart, met 'Park Bench Smile' en 'Ark'. Beide songs kenmerken zich door bijzondere geluidseffecten en onverwachte wendingen. Het ten volle benutten van studiofoefjes bevalt mij zeer en doet niets af aan de aardsheid die toch ook in zijn muziek te vinden is.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Steve Gunn - Eyes On The Lines - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Way Out Of Weather was al weer bijna twee jaar geleden mijn eerste kennismaking met het solowerk van Steve Gunn, die ik daarvoor alleen kende als gitarist in de band van Kurt Vile.

Het was een kennismaking die naar veel meer smaakte en dat meer is nu voorhanden. De Amerikaanse gitarist bracht vorig jaar al een tussendoortje uit, maar Eyes On The Lines is de echter opvolger van Way Out Of Weather en bovendien Steve Gunn’s eerste plaat op het legendarische Matador label.

Het is een plaat die zeker de liefhebbers van het betere gitaarwerk enthousiast zal doen opveren, want alleen in de zes minuten durende openingstrack komen al meerdere fantastische gitaarsolo’s voorbij.

Ook in de tracks die volgen gebeurt er van alles op gitaargebied, waardoor Steve Gunn de handen van de gitaarliefhebbers zeker op elkaar zal krijgen. Misschien gebeurt er zelfs wel wat teveel. Zeker als je de plaat met de koptelefoon beluistert en het gitaarwerk probeert te volgen, gebeurt er zoveel dat er van de rest van de songs niet veel blijft hangen en het je soms duizelt.

Ook met die rest van de songs is helemaal niets mis. Eyes On The Lines laat zich inspireren door een aantal decennia rockmuziek, al domineren ook dit keer invloeden uit de jaren 60 en 70. Steve Gunn maakt songs die klinken als psychedelische jams en het zijn songs die bijzonder aangenaam klinken.

Zonder het gitaarwerk van Steve Gunn zou Eyes On The Lines aangenaam maar niet heel bijzonder zijn, maar het geweldige gitaarwerk van de Amerikaan tilt ook deze plaat weer naar grote hoogten. Veel tracks op de plaat doen wat psychedelisch aan en klinken heerlijk loom. Tijd om weg te dromen is er echter niet, want vrijwel ieder gitaarloopje op de plaat schreeuwt om aandacht. Het zijn gitaarloopjes die steeds weer anders klinken en steeds weer andere dingen doen, wat van Eyes On The Lines een heerlijk veelzijdige gitaarplaat maakt.

Zeker bij de eerste luisterbeurten was ik gefascineerd door de gitaren van Steve Gunn, maar inmiddels kan ik de plaat ook heerlijk op de achtergrond laten voortkabbelen. Het zegt wat over de kwaliteit van de nieuwe plaat van Steve Gunn, die wat mij betreft de ook al uitstekende voorganger makkelijk overtreft. Erwin Zijleman

Zijn eerdere werk klinkt wat donkerder/somberder maar ook urgenter dan zijn laatste werk. Langzaam maar zeker wordt zijn stijl steeds meer laidback en losser en breder. Ook goed maar niet echt meer te vergelijken met platen als Sundowner en Boerum Palace. Twee parels van platen als je het mij vraagt. Met Time Off en Way Out Weather werd voorzichtig het pad geplaveid voor deze laatste worp. Feit is en blijft dat Steve Gunn een meesterlijk gitarist is. Op dit album staan ook weer enkele heerlijke nummers.
Voor de mensen die zin hebben om meer van de man te ontdekken. Probeer zeker ook de albums van Gunn-Truscinski Duo.

Gunn's stem doet me regelmatig denken aan die van Thurston Moore, en dat is wat mij betreft bepaald geen schande. Lekkere plaat deze!