Rival Sons - Hollow Bones (2016)

Hollow Bones pt1 is nu al te beluisteren. Klinkt niet slecht, maar ook niet erg bijzonder. Toch kijk enorm uit naar dit album. Ik vind Rival Sons toch wel één van allerbeste rockbands van dit moment. En live zijn al helemaal de top!

Prachtige cover ook voor dit album. Hun mooiste tot nu toe.

Er staat ook een Humble Pie Cover op de plaat die heel en heel lekker klinkt. Alleen Rival sons mag tegenwoordig zoiets doen.

Verder is de eerste single die ze van een nieuw album droppen by far nooit het beste nummer op het album maar meer een soort opwarmertje. Is deze keer ook weer zo.

Inderdaad, een heel lekker nummer. Vraag me af of het ook deze versie is die op de nieuwe plaat belandt (verscheen immers al als recordstore day vinyl dacht ik?) of dat dat het opnieuw werd opgenomen.

Klinkt leuk maar meer ook (nog) niet. Maar dat is een goed teken want dat heb ik met elk nieuw album van de Sons. Maar het kwartje valt uiteindelijk elke keer wel dus ik maak me voor deze ook nog maar geen zorgen

Dat nummer is al door tientallen artiesten opgenomen, waaronder blijkbaar ook Humble Pie - dat wist ik niet, waarvoor dank.

Wat een aangename verrassing, ik had niet door dat er alweer een nieuw album van Rival Sons was. Die gaat meteen op de repeat vandaag.

Ik vind deze nieuwe voorlopig toch niet zo sterk dan hun vorige werk, en dan zeker Pressure and Time en Head Down.

Het lijkt me een beetje een haastklus. Zoals de eerste 2 nummers kunnen ze er waarschijnlijk nog 100 maken. Maar op de vorige albums was het net een tikje geslaagder. Thundering Voices vind ik dan wel weer te gek en dat refrein grijpt me telkens bij de haren. Daarna volgen opnieuw drie leuke en aanstekelijke nummers maar ook hier bekruipt me het gevoel dat ze dit al eens eerder en beter gedaan hebben.

Black Coffee is het sterkste nummer op de plaat. Heel mooie toevoeging van de zwart klinkende backing vocals. Ik weet dat dit een cover is , maar het origineel ken ik niet. Een heel erg vet nummer is dit in ieder geval. Meteen daarna staat Hollow Bones part 2, wat voor mij zilver binnenhaalt. Hier experimenteren de Sons weer een beetje met hun sound en dat levert een intrigerend en een wat mystiek nummer op.

Dat Jay ook geweldig tot zijn recht komt in een ballad wisten we natuurlijk al. Alleen is deze afsluiter nergens zo pakkend en ontroerend als eerdere ballads van de band. Het nummer lijkt gedaan te zijn voordat het echt is opengebloeid.

Dave Cobb zat opnieuw achter de knoppen, maar ik vind zijn produktie dit keer iets minder geslaagd. Waar op Great Western Valkyrie de band retro klonk maar wel straalde, klinkt het hier allemaal te stoffig. Vooral de gitaren en Jay's stem spetteren niet genoeg. En dat is natuurlijk zonde als je zo'n twee talenten op band moet vastleggen.

Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat het bijna non-stop toeren iets te weinig ruimte heeft gelaten om deze plaat te maken. Eén keertje wordt het hen vergeven, maar volgende keer weer een topplaat heren!

Op de kop af twee jaar na ‘Great Western Valkyrie’ komt Rival Sons weer met een nieuw album op de proppen. Waar het vorige album naar mijn mening een voorlopig hoogtepunt is in het oeuvre van de band is bij ‘Hollow Bones’ toch sprake van stagnatie of zelfs een kleine recessie.

Niet getreurd…. ook op dit album haalt Rival Sons weer een niveau waar veel hedendaagse bluesrockbands een punt aan kunnen zuigen. Echter bekruipt me af en toe het gevoel dat er nog meer ingezeten had als men wat meer tijd had genomen. Goed voorbeeld hiervan is het nummer Tied Up. Aan het einde lijkt men zoekende naar een vervolg van het nummer om na het inzetten van een nieuwe riff toch maar een fadeout in te zetten. Dat men op een album met een duur van 37 minuten – een overigens prima – cover van Ike & Tina Turner moet inzetten als vuller doet ook vermoeden dat men dit album onder tijdsdruk heeft afgemaakt.

Met nummers als Thundering Voices, Fade Out en Hollow Bones pt 1 & 2 staan er daarentegen ook nummers op deze plaat die zich kunnen meten met het beste werk van deze band. Speciale vermelding verdient ook de prachtige cover van dit album, naar een olieschilderij van Martin Wittfooth. Alleen daarom verdient dit album om op vinyl aangeschaft te worden.

Eens, ten grondslag aan dit euvel ligt wat mij betreft vooral de overdreven opgepompte bassdrum in de mix.

Daarmee heeft Cobb de laatste van Europe ook al min of meer verpest vind ik. Prima nummers maar de doffe/matte productie laat het nooit echt spetteren.

Helemaal geen slecht album, muzikaal zit het lekker in elkaar. Wat mij altijd een beetje tegen gaat staan is de zang van Jay Buchanan. Op zich is het een goede zanger maar zijn stemgeluid is zo aanwezig en vaak ook vooraan in de mix gezet dat het irritaties bij mij oproept. Hoewel dit bij de voorganger nog meer het geval was. Wellicht dat ik de volgende plaat wat meer zou appreciëren als Jay wat minder overheersend zal klinken. Black Coffee en Hollow Bones 2 zijn voor mij de prijsnummers.

Met dit album zet het verval in. Hiervoor wel goed.

In eerste instantie zou ik zeggen gaaf.Wauw die zang maar naarmate meer je na deze band luisterd.
Heb ik van goh waar is de spanning opbouw de zanger zingt continue op het top van zijn kunnen.
Ik ben bijvoorbeeld fan The Doors en Iron Maiden de zanger gaat pas echt los als het nodig is . Hier is de hele plaat door en door kopstem ik wordt er moe van