Nisennenmondai en Adrian Sherwood die samenwerken resulteert in een combinatie van zeeeeeeer (echt, ik kan het niet genoeg benadrukken) monotone krautrock, zware dub-bassen en -effecten en vleugjes techno. Echt dansbaar wordt het nooit, echt makkelijk toegankelijk ook niet. Er zijn vast ook zat luisteraars die dit te monotoon en dus saai vinden: ik niet, heerlijk!