Helmet - Monochrome (2006)

Hee, een nieuwe Helmet.
Vond die vorige wel te pruimen, dus ben wel benieuwd.

Natuurlijk niet ondegelijk.
Maar zo op het eerste gehoor niks bijzonders.
Veel van hetzelfde. De riffjes kennen we onderhand ook wel natuurlijk.

Voorlopig 2,5 *

Een echt helmet album, maar wel de slechste.
Niks nieuws en een slechte zang.

Een echte tegenvaller.

Een paar nummertjes doen denken aan hun beste werk, maar voor de rest is allemaal te lafjes. Het titelnummer is zonder meer het slechtste dat ze ooit gemaakt hebben, bah!

Na Betty hield het voor mij op wat betreft Helmet.

Ik zag 'm vandaag toevallig nog liggen en dan denk je toch even: "hé, een nieuwe Helmet, zal ik...". Gezien de reacties hier heb ik er goed aan gedaan 'm te laten liggen. Ik vond de vorige plaat (Size Matters) ook al erg matig overigens, Helmet lijkt me behoorlijk uitgeblust.

Hamilton moest zich maar weer eens goed kwaad maken. Hij klinkt hier zo geforceerd dat het bijna lachwekkend is. Maarja, hij is tenslotte een midden-veertiger....

Het 2de nummer klinkt nog wel okee, maar is eigenlijk een herhaling van Turned Out. De rest ben ik alweer bijna helemaal vergeten.

Als Helmetfan heb ik op de volgende link (http://digg.be/articles.php?id=1409) een recensie van Monochrome neergeschreven (let wel, er zijn heel wat Belgische referenties die voor een lezer uit Nederland niet altijd even begrijpelijk zijn).

Die recensie mag je ook hier posten, Helmet.

Warcon Enterprises, 2006

Er zijn mensen die beweren dat Kristien Hemmerechts een begenadigde schrijfster is. Andere mensen beweren dat Pieter De Crem een minzame burgervader is die ten gepaste tijde op de tonen van Cypress Hill een lekkere joint opsteekt. Nog anderen beweren dat honden leuker zijn dan katten. Sommige mensen beweren zelfs dat topsporters evenwichtige lui zijn en geen bende opgefokte neuroten. Een aantal mensen beweert ten slotte dat na ‘Meantime’ (1992) het vet van de soep was voor Helmet. Al deze mensen dwalen.
‘Strap It On‘ (1990), ‘Meantime’ (1992), ‘Betty’ (1994) en ‘Aftertaste’ (1997) zijn moordplaten die elke gitaaraficionado moet bezitten. Reken daarbij de B-kantjes die op ‘Born Annoying’ te vinden zijn en enkele soundtracknummers. U wilt concrete bewijzen: ‘Just Another Victim’ (met House of Pain) uit de film ‘Judgment Night’ of ‘Complete’ (uit het onding ‘Johnny Mnemonic’).

Schrijver dezes is een onvoorwaardelijke fan, de crematie van ondergetekende wordt na een leven vol rock’n roll, drugs en gigantische hopen seks met ‘I Know’, de tweede track uit ‘Betty’ opgeluisterd. Eind jaren 90 werd Helmet - de bandleden waren na het ellenlange toeren elkanders smoelwerk grondig beu - na de ‘Aftertaste’-tour opgedoekt, maar u kent het verhaal: frontman en gitaarvirtuoos Page Hamilton trok in 2004 een nieuw blik muzikanten open en schonk de wereld het album Size Matters. Tja, soyons honnête, een meesterwerk kon en kan je het niet noemen. De eerste drie nummers ‘Smart’, ‘Crashing Foreign Cars’ en de hate song ‘See You Dead’ (het relaas van de breuk tussen Hamilton en Joyce De Troch?) waren topkwaliteit, daarna kabbelden de songs, behalve afsluiter ‘Last Breath’, wat voort. Beekjes mogen kabbelen, Helmet nooit.

Wat dient u, eerstejaars in de rockologie, te weten over Helmet anno 2006? De recentste worp heet ‘Monochrome’, de heer Wharton Tiers, die ook bij ‘Strap It On’ en ‘Meantime’ achter de knoppen zat, werd als co-producer opgevist en Page Hamilton trok in de studio al het gitaarwerk naar zich toe. Bij Interscope Records werd Helmet voor bewezen diensten bedankt, Warcon Enterprises nam hen onder hun vleugels.
Afgetrapt wordt met ‘Swallowing Everything’ en het is vintage Helmet. Gortdroge, pompende monolithische, hypnotiserende gitaren en een staccatoritme, zo kennen we onze jongens. Nummer twee heet ‘Brand New’ maar is allesbehalve nagelnieuw: het is plakwerk van ‘Turned Out’ en ‘Crisis King’ maar het holt weliswaar vooruit als een Kapplan Murat op de vlucht. Duimen en vingers aflikken kan de meerwaardezoeker van het betere gitaarwerk in het middenstuk: hoogtepunt – no pun intended – ‘Money Shot’, het ‘gebeuren’ waar belladonna Jenna Jameson en andere getalenteerde xxx-rated actrices doorgaans begerig op wachten, en ‘Gone’ zouden probleemloos een tsunami-alarm in het rood jagen. Het itelnummer is naar Helmetnormen zachter, maar de zang bekoort en het werkt.
‘410’ en ‘Goodbye’ zijn degelijk: het ik-moet-dringend-de-trein-halen-ritme van ‘410’ nodigt uit tot enthousiast headbangen en hekkensluiter ‘Goodbye’ is gewoonweg goed zoals een pita met looksaus goed kan zijn.

Minpuntjes, zegt u? Vocaal scheert Page Hamilton niet altijd even hoge toppen. Op ‘Bury Me’ moet hij alle moeite van de wereld doen om boven de gitaren uit te schreeuwen, de dreigende Hamilton-grom is zwakker en krakeriger geworden, de stem klinkt soms ietwat vermoeid. Deze cd is in tegenstelling tot het materiaal van het vorige decennium niet all killer, no filler: daarvoor zijn songs als ‘On Your Way Down’ (yep, u raadt al waarover dit gaat) en ‘Almost Out of Sight’ iets te drammerig en blijven van een Helmetiaanse eruptie verstoken. Toch valt op dat de kneusjes van Helmet nog altijd de vele epigonen op een hoopje spelen. Het instrumentale ‘Flow’, tenslotte, is een niemendalletje en een bijna irritant riedeltje.

‘Monochrome’ is beter dan ‘Size Matters’, maar geen wereldplaat: op deze schijf zijn de straks-niet-vergeten-de-vuilbak-buiten-te-zetten-momenten, momenten van afleiding dus, te talrijk. Is Helmet in dit tijdgewricht nog relevant? We ontwijken professioneel de vraag en geven Page en de zijnen liever een opdracht mee: hopelijk wordt het geen ‘Goodbye, So Long’ voor de kampioenen in gitaargeweld. Als pakweg Slayer of Killing Joke erin slagen na enkele decennia en na wat minder kwaliteit, te blijven boeien, dan weten de noiserockers uit New York wat hen te doen staat.
O ja, op YouTube is te zien dat Page Hamilton kaal wordt. Een decennium lang baseballpetjes dragen is nefast voor de kruin!

Had ie haar dan?

Jammer dat dit album gedeeltelijk wordt verpest door de vaak schreeuwerige en zwakke zang van Page Hamilton.Dat gedeelte was op de vorige platen van Helmet toch beter verzorgd.Een gemiste kans derhalve want muzikaal gezien is er weinig mis met Monochrome.Vooral de al eerder in negatief opzicht genoemde Page Hamilton tovert weer enkele ijzersterke riffs en solo's uit zijn gitaar en ook het geheel klinkt weer retestrak .Vooral Gone en Brand new kunnen me bekoren.