PUP - The Dream Is Over (2016)

Een van de leukste albums van het jaar tot zover. Soort pop-punk/noise-rock/indie-rock en zelfs een klein vleugje Franz Ferdinand. Aangenaam melodische rock, met goede houdbaarheidsdatum (luister het album een paar keer per dag de afgelopen twee weken, zonder enige verveling).

DEFAKT – Defakting your brain since 2011 » » PUP – the Dream is Over

PUP kan heel gauw worden afgeserveerd als lollig punkbandje. Ook op deze nieuwe plaat kan je dat vrij rap constateren, en afschrikken als dat je tegenstaat. Maar als je goed luistert naar de teksten en de manier van zingen dan ga je er op een gegeven moment door heen prikken en hoor je dat het een hele cynische band is. Tuurlijk zit er humor in, maar die humoristische laag zit verder verstopt in grappen die niet meteen opvallen. Openingsnummer ‘If this tour doesn’t kill you, I will’ klinkt erg grappig (mede ook dankzij de geweldige video), maar er zit een bepaalde oprechtheid in die cruciaal is voor het unieke geluid van deze band.

Dat unieke geluid zit hem niet alleen in dat cynisme maar ook in de technieken van de muzikanten. De scheurende en bijna altijd knetterende gitaren slaan soms door in knisperende gitaren, luister maar eens naar ‘the Coast’. En dat gecombineerd met een retestrakke drummer die van hot naar her gaat betreft snelheden. ‘DVP’ heeft wel 4 tempowisselingen, en vooral de laatste is zo godse fijn. Sowieso is ‘DVP’ een verschrikkelijk fijn nummer, alles klopt. De combo van de uitgespuugte ellende van de zanger, de dynamiek in gitaarspel en overheerlijke punk rock ritmes maakt ‘DVP’ tot een hedendaagse punk rock klassieker.

Deze band kan je misschien tegenstaan vanwege het kinderachtige stemmetje van de zanger. Maar heeft het ook niet te maken met het feit dat we de afgelopen jaren ongelooflijk verwend zijn met rauwe, raspende zangers? Denk aan Fucked Up, the Bronx, Chuck Ragan, etc. Deze jongen van PUP zingt simpelweg anders, hij spuugt zijn woorden meer uit. De ‘snottiness’ doet dan ook echt niet onder voor bijvoorbeeld RKL. De openingszin van ‘Old Wounds’ is een perfect voorbeeld. De walging is bijna te proeven.

Daarnaast dragen de bijna briljante teksten flink bij aan juist een volwassen geluid. Het gaat hier niet om hoogstaande poezië of iets dergelijks, maar om simpele, directe en bovendien treffende regels. Luister en lees mee bij ‘Familliar Patterns’. Dit zijn teksten die zeggen waar het op staat, op een catchy en overtuigende manier.
“So I spent a long time down in the basement
Instead of rolling with the riff-raff
Cause I know better, I know better than that
Yeah, I spent a lifetime trying to make it
And when I finally faced the facts
I never felt so shitty before
I never felt so miserable”

Aan het eind van dit album, als je denkt alles gehoord te hebben komen ze nog even met ‘Pine Point’. Een episch nummer over iets relatief kleins. Het gaat over één iemand die voortdurend bezig is met uitzoeken waar hij staat en heen wilt etc. Maar het word in een dusdanige bombastiek gebracht dat je bijna zou denken dat het over de Apocalypse gaat. Geweldig sterk nummer van een compleet andere discipline die we gewend zijn van PUP.

Dit album heeft net een consistentie maar ook afwisseling wat er voor zorgt dat het een half uur genieten is. Het debuut album had hier helaas wat gebrek aan waardoor, ondanks een X aantal ijzersterke songs, het gehele album wat vlak bleef. The Dream is Over kent dat totaal niet. De plaat springt alle kanten op en bulkt van het kenmerkende cynisme.

PUP is verre van een lollig punkbandje. Het is een hele eerlijke, melodieuze doch harde en bovenal cynische punk rock band. Bovendien één die een verdraaid vers geluid heeft. En met the Dream is Over leveren ze een plaat af die constant genoeg is om als moderne klassieker te kunnen beschouwen.