Mark Lanegan - Scraps at Midnight (1998)

Toch maar een half puntje erbij. Niet zo goed als zijn laatste (Bubblegum), maar evengoed een steengoede plaat.

Scraps at Midnight is denk ik de meest ondergewaardeerde album van Mark Lanegan, of in ieder geval het minst vernoemde. Maar dit is zijn meest geraffineerde en consistente plaat. Er staat werkelijk geen enkel zwak nummer op. Wat mij betreft is dit ook zijn beste!

Persoonlijke hoogtepunten zijn 'Hotel', 'Last One in the World', 'Waiting on a Train' en 'Praying Ground'.

Een dik verdiende *5

De opvolger van Whiskey For the Holy Ghost en deze schijf tikt bij lange na het niveau niet aan van zijn voorganger. De beoordelingen hierboven vind ik ook wat al teveel eer. Het is geen slecht album maar de plaat is wat spartaanser aangekleed qua instrumentatie en arrangementen. Het warme kampvuur getokkel van Lanegan levert enkele redelijke songs op maar geen enkel nummer ontstijgt het predikaat redelijk. Because of This is nog het beste nummer want, een dreigende sfeer, Lanegan die wat power in zijn zang legt en een song dat spanning creëert bij de luisteraar. In het oeuvre van onze troubadour een van de zwakkere broeders wat mij betreft.

Hotel en Praying Ground zijn mijn favoriete nummers op dit magische album.

aardige plaat met een aantal uitschieters zoals Because of This en Waiting on a train die tot zijn beste werk horen.
Gemaakt in de tijd toen Lanegan zijn bodem aantikte. Werkloos, zwaar verslaafd aan crack & heroine, op de vlucht voor misdadigers en min of meer berooid.
Ergens in deze tijd kwam hij via Courtney Love in aanraking met een rehab programma voor muzikanten in LA, min of meer een must aangezien het zijn enige kans was om uit Seattle weg te komen omdat hij als drugsdealer een drugsbaas had geript (of in ieder geval een belangrijke " meerdere" ).
Het programma heeft hem uit de put van Seattle weggetrokken en werkte voor een tijdje, mede ook omdat Duff McKagan zijn huis aan Lanegan verhuurde (zonder hem ervoor te laten betalen overigens, zo kon hij zijn zaken op een rijtje zetten). Resulteerde ook weer in muziek zoals deze plaat en de coverplaat i ll take care of you een jaar later. Na deze tijd namen ook Greg Dulli van the Afghan Whigs hem op sleeptouw, vice versa trouwens ook, en uiteraard Josh Homme. Na een terugval eind 2004 begin 2005 met een 10 daagse coma als resultaat stopte Lanegan met the Queens, wellicht op vriendelijk doch dringend verzoek van Homme zelf, en maakte hij pas weer zijn volgende solo plaat in 2012. Wel vanaf dat moment sober en wel.
Met de Conner broertjes van Screaming Trees botert het nog steeds niet

Het moment dat op Wheels die sax inkomt is altijd kippenvel bij me.

Op het moment is dit net achter Bubblegum mijn favoriete plaat van Lanegan, en dat zegt wel iets.
Rustiger en minder schurend dan ik van hem gewend ben, maar niet minder intens. De variatie is ook fijn Bell Black Ocean is klein en breekbaar, Because of This is episch.
De productie is ook heerlijk en vaak subtiel: minimale pianotoevoegingen of hints van drum doen zo veel.
Ondergewaardeerd album.

Hospital Roll Call heeft een fijn dreigend sfeertje en ademt naargeestigheid. Desalniettemin mis ik een bepaalde opbouw of een zanglijn die je meeneemt, ik had een dergelijke song op een andere plek gezet in de tracklist. Hotel vormt daarvoor een logischer keuze, hoewel ook dit nummer wat blijft hangen in goede ideeën maar mij nog niet weet te overtuigen. Stay; zelfde laken het pak. Zijn twee voorgangers - hoewel stilistisch gezien niet zo verschillend van deze plaat - namen mij al vrij snel mee, dat is met dit album anders. Ik heb steeds het gevoel naar enkele nummers te luisteren die weliswaar fraai aangekleed zijn, maar zich voor mijn gevoel ook nog in een demostadium te bevinden. Hoewel het gebodene zeker niet slecht is - daarvoor scoort het materiaal over de hele linie een voldoende - kent de schijf bijna geen uitschieters en begeeft Lanegan zich teveel in de veilige marge en dat is jammer. Afsluiter Because of This vormt de beste track op dit album want spannend, veelzijdig en bij vlagen venijnig. Het is naar mijn mening echter te weinig om te spreken van een goede plaat.

Tussenstand:

1. Whiskey for the Holy Ghost
2. The Winding Sheet
3. Scraps at Midnight

Met een voldoende heb ik dit schijfje destijds wat te kort gedaan. Toegegeven, het haalt niet het niveau van man's eerste twee platen, maar in de loop der tijd is het album wat gaan groeien.
Toegegeven, een klassieker vind ik het nog steeds niet, de plaat is wat ingetogener in vergelijking met zijn twee voorgangers, haast zo zoet als de voorkant van de plaat doet vermoeden.
Het gebrek aan spanning of simpelweg het broeierige sfeertje van Whiskey For the Holy Ghost wordt (deels) goedgemaakt met fraaie arrangementen.
Waar man's eerste twee soloworpen een zoektocht vormden naar de identiteit van Lanegan en dit gepaard ging met pijn en verdriet, is Scraps de plaat van het herstel.
Eerder zalvend en helend dan rauw en confronterend is dit schijfje een subtiele stap voorwaarts geweest in de muzikale ontwikkeling van Lanegan.
Songs als Wheels en Day and Night zijn haast aandoenlijk, niet dat dit album wezenlijk anders in elkaar steekt dan het voorgaande materiaal, het zit hem in de kleine details.
Echte uitschieters telt Scraps at Midnight niet, maar als geheel werkt het album wonderwel. Het hijgt The Winding Sheet en Whiskey For the Holy Ghost niet in de nek, maar de schijf vormt wel een fraaie aanvulling in zijn oeuvre.