William Basinski - The Garden of Brokenness (2005)

Prachtig album wat eigelijk alleen maar de eeuwige strijd van emoties probeerd te illustreren. Een kippenvel-opwekkende pianoloop is bijna 50 minuten lang in gevecht met ijzingwekkende drones en complete stilte. wauw

Jongens nog er 'ns aan toe, dit is niet misselijk. Nakur omschrijft het goed. De lichtvoetige piano met op de achtergrond behoorlijk duistere onheilspellers, die soms inderdaad niet eens geluid maken.

Prachtig, 4,5*

Je hebt geen idee hoe het is om deze cd aan te hebben staan terwijl de laatste paar hoofdstukken van Grunbergs' 'de Asielzoeker' aan het lezen bent. Dat is de luisterervaring/leeservaring ³. verhogen naar 4,5 sterren.

Mooi, maar hoger dan een 3,5* kan ik er toch echt niet voor geven. William Basinski maakt mooie dingen, maar erg vernieuwend is hij niet meer bezig, het pianoloopje is wel mooi, en de stiltes passen er ook wel bij, maar toch. Als ik dit opzet dwaal ik een beetje weg, in negatieve zin, ik hoor de muziek niet eens, en als ik hem dan de volgende keer opzet klinkt het me niet opeens allemaal bekend in de oren. Daarnaast hou ik wel van "achtergrondmuziek", maar dit doet het gewoon nét niet voor mij. 3,5*

Dan mis je wellicht wat van de emotie die hier in mijn ogen wat minder aan de oppervlakte ligt dan bij DIp 3. ''Mooi'' vind ik eerder een woord voor een aangenaam nummer dan voor één die de gebrokenheid van de mens vertegenwoordigt. Die bedroevenis wordt dan wel weer mooi door Basinski naar voren gebracht vind ik.

Zoals Basinski vaker met oude loops van hem werkt, is de simpele hoofdloop van de piano die in dit nummer gebruikt wordt uit 1979. Maar oude of nieuwe loops, belangrijk voor mij is dat hij qua emotionele ervaring wat mij betreft sterke muziek is blijven afleveren. Muziek die interessant werkt op vrij onverklaarbaar wijze.