The Gerogerigegege - Hell Driver (1999)

Hij duurt een beetje veel te lang in my humble opinion, maar hij is wel apart. Piano, viool, net klassieke muziek maar dan anders. Maar het is slechts schijn, na een minuut of vijf Moonlight & His Loser Knife beginnen de oortjes toch pijn te doen als je het volume niet snel wat lager zet. Wisten jullie trouwens dat telkens als de geluidsintensiteit verdubbeld wordt, het aantal decibel slechts met 3 verhoogd wordt? Daarna een nummer dat ik alleen door mijn linker luidspreker hoor, Japans gepraat en iets wat op getokkel moet lijken. Op Night Is Morning weer een mooie piano improvisatie, waarbij niet per se enkel de toetsen gebruikt worden voor het improviseren lijkt het. 3,5*

Berichten verplaatst naar Muziek > Algemeen > Gehoorbeschadiging.. dit stond er nog

Ik vind noise gewoon extreem fascinerend eigenlijk. Kan eigenlijk niet uitleggen waarom ik het zo leuk vind aan die bak herrie met af en toe wat vaag geschreeuw erdoorheen, maar het heeft gewoon wat. En ik luister het óf als ik echt zin heb in muziek waar je heel goed naar moet luisteren óf als ik juist bezig ben met schooldingen of lezen of zo. Dat klinkt inderdaad raar, maar het is waar.
Op dit album is het trouwens alleen Moonlight & His Loser Knife wat echt noise is, de rest is gewoon eehhh, vaag.

Wat is er zo aantrekkelijk aan noise? Wat niet, natuurlijk. Oké, dat is een beetje nietszeggend misschien, maar ik denk dat velen misschien een wat smal beeld van noise hebben. Je vindt in de scene namelijk zoveel variatie als er artiesten, platen zijn. Voor de 'ongetrainde luisteraar' klinkt het allemaal misschien als één pot nat (namelijk: herrie), maar die ongetrainde luisteraar zal dan waarschijnlijk ook niet meer dan een halve noiseplaat gehoord hebben.

Wat is er zo aantrekkelijk aan noise? Dat ligt er een beetje aan. Hebben we het over pure ruwe analoge noise, digitale noisesculpturen, etcetera? Alle varianten hebben namelijk iets eigens, iets unieks te bieden. Dat grove, briljante, zieke geluid van een Senzuri Power Up dat tot de diepste krochten van de mens reikt en er al het duister uitsleurt, het vasttimmert op een paar planken en het schaamteloos tentoonspreidt. De primitieve oerkracht met bebaarde-mannen-in-berenvellen-lucht als op een Dread van Wolf Eyes. Het schurende en drukkende post-industriële geluid dat als een bak grind over je heen wordt gelost op een Fabrication van Incapacitants. En zo kun je natuurlijk uren doorgaan.

Wat maakt het dus zo geweldig? Alles! Het ligt eraan waarvoor je luistert, denk ik. De één gebruikt het als afreageerplaat, de ander zet het als een soort ambient op, de volgende luistert aandachtig naar elk kraakje, en weer een ander doet het allemaal. Je moet gewoon ontdekken of de esthetiek je ligt of niet, gewoon lekker draaien die hap. Misschien vind je het wel fantastisch, eender in welke gemoedstoestand je je bevindt.

Wat deze betreft verder volledig met Mads eens. Hoewel 'ie wel tof is beklijkt en boeit 'ie niet zo eindeloos als bijvoorbeeld Endless Humiliation, ook een plaat met vooral erg weinig erop. Verder wel gewoon een zeer degelijke plaat, die ook van mijn kant 3,5* heeft gekregen.

Jouw verhaal ziet er zoveel intellectueler uit dan dat van mij Sven

Ja, dat wist ik!

Sorry

Mijn tweede kennismaking met deze band (de eerste is via een paar tracks op de compilatiebox Journey into Pain). Het is inderdaad allemaal erg vaag en veel gebeurt er niet. Er hangt echter een zodanige zinderende spanning in de lucht (zeker in track 3) dat ik geboeid blijf.

Kunst of een stelletje charlatans? Dat laat ik even in het midden. Ik ben behoorlijk onder de indruk en ga mij zeker meer in het werk van deze heren verdiepen.

In nummers 1,2 en ... field recordings en gepingel op een piano, in nummer 3 een aangehouden zoem/pieptoon.
Tracks 1 bestaat uit wat field recordings, track 2 uit erg rustgevend piano gepingel. Alles lo-fi en het geheel blijft erg rustig, zit eerder tegen stilte aan dan tegen pleurisherrie (in tegenstelling tot de meeste andere Gero-albums).

Waar de overige nummers nog redelijk conventioneel blijven (soort van), is nummer 3 iets totaal anders. Een half uur lang gepiep en geknars, en steeds als je eraan gewend begint te raken gooit Juntaro er wat bonk- en dreungeluiden doorheen. Erg meditatief en vreemd genoeg ook erg rustgevend, als het volume niet te hard staat.

Nummer 4 (vooral de tweede helft) lijkt een beetje op de wat oudere Merzbow albums, maar dan alleen in het linker kanaal. Dit nummer breekt helaas de eenzame sfeer die werd opgeroepen in de eerste 3 nummers, maar die komt weer terug in nummer 5, hoewel dit nummer dan weer te kort is om echt te boeien.
Zeker voor de eerste 3 nummers is dit toch wel een 4.0*