The Gerogerigegege - Senzuri Champion (1987)

Wat is dat toch met The Gerogerigegege? Ik kan mijn vinger er niet precies opleggen, maar ik vind het project (in ruste inmiddels) van Juntaro Yamanouchi samen met nog enkele andere geniale artiesten (Wolf Eyes, Merzbow - zeg van de laatste wat je wil, maar de man is een grootmeester!) duidelijk het beste wat noise te bieden heeft. Over noise bestaan nogal wat misverstanden, me dunkt: dat het onluisterbaar is (niet waar), dat het allemaal hetzelfde is (niet waar), dat het muziek is van mensen die geen gewone muziek kunnen maken (soms wel waar). Noise is juist een uitermate brede, maar tevens overzichtelijke (nou ja, met de wildgroei aan vage projectjes en labels moet je dat wel enigszins relativeren) stroming, waarin elke geluidskunstenaar zijn eigen plaats heeft.

Neem Merzbow (neen, ik ga niet off-topic; dit alles als onderdeel van mijn relaas). Zoals ik al zei: de man is een grootmeester. Het is jammer dat er een beetje een scheef beeld van de man bestaat bij bepaalde lui die vinden dat Merzbow maar veel geschreeuw is en weinig wol; meer drijft op zijn naam en faam dan op zijn goede platen; dat al zijn platen maar weinig innovatiefs te bieden hebben. Nu wil ik niet als een snob of groupie overkomen, maar dergelijke lui hebben duidelijk nog nooit eens een paar Merzbow platen gedraaid. Akita weet namelijk binnen zijn eigen herkenbare (zware, epische) geluid een gigantische diversiteit te creeëren. Neem tien willekeurige platen van deze man en ze klinken gegarandeerd alle tien anders. Tevens heeft Merzbow ook altijd wél een typisch aura om zijn muziek heen hangen, een Merzbow-aura, waarin duidelijk zijn voorliefde voor prog uit te herleiden valt: zijn eigen (nogmaals: epische, tevens soms bombastische, altijd zware) composities, vaak van even epische lengtes, hebben, nog in combinatie met geniaal artwork en titelwerk, een compleet eigen smoelwerk.

Neem Wolf Eyes: noise van een compleet ander kaliber. Wolf Eyes is puur en rauw: noise voor de gewone man. De heren zet welhaast elke scheet op plaat maar doen het met liefde. Hun krakende en rammelende platen zijn noise in een vorm zonder opsmuk. Van episch moet men niks hebben, prog mag je houden. Bruut rammen en knallen, dáár draait het om bij Wolf Eyes. Een nummer op Dread is wat dat betreft tekenend voor de groep: Half Animal, Half Insane. Inderdaad; men klinkt even dierlijk, beestachtig, oerkracht, als compleet gestoord, doorgedraaid.

The Gerogerigegege, dan. Zonder er nu te diepzinnig over te willen doen (Juntaro wil het vast niet); het project heeft iets tragikomisch over zich. Sommige releases laten zich vooral kenmerken door een goed gevoel voor poep-, pies-, onderbroeken, kots-, anale seks- en homolol, op andere platen is er soms een tragiek te ontwaren, een bijtend realiteitsbesef, een pijnlijk bewustzijn van de absurditeit van perversie en seksualiteit. Nu zal voor sommigen een titel als Anal Boxing van net zo veel (of zo weinig) humor getuigen als een titel als Gay Hotel Ultra; wat mij betreft is daar toch een verschil te ontwaren. Doet men enerzijds droogkomisch rebels over vuistneuken (ik neem maar aan dat Anal Boxing daarover gaat); Gay Hotel Ultra lijkt de droefheid van anonieme homoseksuele ontmoetingsplaatsen aan te kaarten. Tevens is de overkoepelende thematiek van eenzelfde ambivalent karakter; enerzijds kun je je natuurlijk krom lachen om de vaak op het artwork voorkomende (getekende) oudere Japanse heren die met zichzelf of elkander in de weer zijn, anderzijds heeft ook dát iets tragisch. De eenzaamheid, de tijdelijke troost die men in seks zoekt, de pijnlijke waarheden van het aftakelende lichaam en de beperkingen, de verlangens, de gevoelens. Dat het (exclusief de home-erotische onder-/boventonen) een thema is in vele Junichiro Tanizaki novels spreekt wat mij betreft boekdelen.

Dat staat verder natuurlijk los van de muziek. Ik heb het geloof ik elders al eens gezegd (bij Yellow Trash Bazooka); The Gerogerigegege blinkt uit in diversiteit, meer dan elke andere noise artiest. Senzuri Champion is wederom een exercitie in de meer punkgerichte noise zoals die ook hier en daar op Senzuri Power Up is te horen. Overstuurde gitaren en drumgeluiden, doorspekt met overdonderende geluidsmuren en zoveel ongelooflijk geniale andere toevoegingen (achterlijke samples e.d.); wederom een waar feest voor het oor. Niet zo briljant als Senzuri Power Up (overigens vinden we wat overlappend materiaal op de twee LP's), maar wel degelijk weer een uitstekende plaat die ik nog zéér vaak zal draaien. 4*

Sven Geweldig stuk Heb deze net voor het eerst beluisterd en het is weer lekker vaag, zoals we van het kots-diarree-collectief gewend zijn dus Ik denk dat ik ook niet wil weten waar ze hun samples vandaan hebben

Voor het verhaal van sxesven: 5*
Maar ondanks de prachtige uitleg hoe het zou kunnen zijn, blijf ik dit ondoorgrondbare herrie vinden