Return to Forever featuring Chick Corea - Hymn of the Seventh Galaxy (1973)

Romantic Warrior klinkt weliswaar wat beter uitgebalanceerd en verfijnder maar Hymn of the Seventh Galaxy straalt daarentegen meer energie en pit uit. Voor degenen die andere albums van RTF te gelikt vinden is dit een aanrader.
Voor wie nog niets van ze heeft is The Anthology wellicht interessant, die bevat dit album en Romantic Warrior in hun geheel en nog wat goede tracks van andere albums in een erg goede geluidskwaliteit.

Dit is de eerste Return to Forever-plaat met Lenny White op drums. Hij vervangt hiermee Airto Moreira, die het solopad op gaat. Een andere belangrijke personeelswissel is het vertrek van zangeres Flora Plurim en saxofonist/fluitist Joe Farrell. Hun plaats wordt ingenomen door gitarist Bill Connors. De muziek van de band schuift hierdoor direct op richting de heavy jazzrock, eigenlijk is het gewoon instrumentale rock, heel veel heeft het niet met jazz te maken.

Bijzonder is dat Bill Connors zelf niet tevreden was met deze sound. Hij wilde juist wat rustigere muziek maken. Hij zou de band dan ook direct na deze plaat verlaten om plaats te maken voor Al diMeola, die nog meer rock in de muziek van de band zou injecteren.

Ik vind het geen slechte plaat. Vanuit het jazz- en/of jazzrock-idioom is deze plaat wel intens. Maar gezien vanuit een progressive rock-oogpunt luistert deze plaat prima weg. De plaat staat bol van de tempowisselingen, riffs, drumfills en solo's en doen hier en daar zelfs wat denken aan Yes en King Crimson.

Return to Forever is toch wel de hardste en stevigste van alle jazzrock-bands uit de jaren zeventig.

Top album maar Romantic Wartior is nog beter.