Blue Grass Boogiemen - Grassified (2016)

Met blue grass heeft dit album naar mijn mening niet veel te maken. Het klinkt bovendien wel heel erg routineus en ongeïnspireerd. De diverse artiesten die hier te horen zijn bakken er ook niet veel van, en bovendien kleurt het naar mijn smaak in het geheel niet met de instrumentale achtergrond. Alleen de bijdragen van Dave von Raven en van Ernst Jansz vond ik wel aardig. Snel mijn albums van Earl Scruggs opzoeken om die vieze smaak weg te spoelen.

Een leuk concept op deze plaat: verschillende artiesten zingen een eigen nummer, maar dan de bluegrass versie. Bij sommige nummers werkt dit verrassend goed, zoals bijvoorbeeld het erg lekkere The Subterranean Parade, Rearview Mirror, D'n Anholder Wint en Hayfever, en bij andere nummers wat minder. De combinatie bluegrass en Freek de Jonge vind ik bijvoorbeeld niet erg geslaagd. De man heeft een prima stem voor in een carabetvoorstelling, maar kan gewoon niet mooi zingen. Ook Ik Eerst en Belle Hélène komen naar mijn mening niet optimaal uit de verf in dit genre: het oorspronkelijke genre ligt te ver bij bluegrass vandaan voor een echt geslaagde transformatie. Maar een liedje als Zo Fijn bewijst dan weer dat Nederlandstalige bluegrass wel degelijk mooi kan zijn. Een paar 'missers' dus, maar de betere nummers maken dit album zeker de moeite van het luisteren waard.

Het concept was al eerder gebruikt natuurlijk, maar meestal als "novelty" ........ zoals Run C&W met Bernie Leadon