Peter Baumann - Machines of Desire (2016)

Bijzonder donker album muziek past prima bij de donkere hoes. Klanken die er te horen zijn doen mij denken aan zware industrie. Desolate beelden van weleer doemen op. Vrolijk is het allerminst. Nergens is een sprankje hoop te bekennen. Ondanks dat de muziek aan de zware kant is houdt het mij wel gekluisterd aan de stereo. Dit valt mede toe te schijven aan de de productie van hoog niveau is. Daar is echt zorg aan besteed ik waan me dan ook in een leegstaande fabriekshal waar ooit noeste arbeid is verricht.. Het angstzweet gutst uit de luidsprekers . Er moet productie worden gedraaid en de werkdruk voelt aan als een stressfactor die nog ter ternauwernood te dragen is, maar geen minuut langer moet duren.

Ondanks de zware thematiek van dit album luistert dit album aan als een spannende documentaire over de industriële revolutie en de gevolgen daarvan in de maatschappij.

Op dit album valt mij (weer) op hoe goed Baumann kan werken met contrast. Hoge, open tonen tegen een duistere massieve achtergrond. Dwingende, snelle passages na langzame segmenten en emotie na mechanische kou. Dit doet haast een beetje denken aan de clair obscurtechniek uit de schilderkunst. Peter weet heel goed waar hij de aandacht op wil vestigen in zijn composities. Neem bijvoorbeeld het begin van Dancing In the Dark. De marsachtige monotome drums, vallen naar de achtergrond door die overheldere synthesizerklanken. Alsof een kaarsje plotsklaps helderder blijkt dan de zon.