Joseph Arthur - The Family (2016)

In de laatste editie van Popmagazine Heaven stond over The Family van Joseph Arthur een uiterst lovende recensie. Dat was voor mij nog geen aanleiding om te gaan luisteren, omdat in de recensie gerept werd over elektronica. Van instrumenten als drumcomputers en synthesizers ben ik behoorlijk allergisch, sporadische uitzonderingen als Dummy van Portishead daar gelaten.

Onlangs kreeg ik de cd met een ander album van hun platenmaatschappij meegestuurd en won uiteindelijk mijn nieuwsgierigheid het van mijn aanvankelijke scepsis. En dat is maar goed ook, want het is een bijzonder intrigerende plaat.

Joseph Arthur loopt sinds zijn zestiende al mee in de muziekwereld. Hij begon als bassist in de bluesband Frankie Starr and the Chill Factor. Echter een paar jaar daarvoor begon hij al liedjes te schrijven, nadat hij van zijn tante een elektronisch keyboard geërfd had.

Zijn eerste solo album Big City Secrets verscheen in 1997 op Real World. Naast zijn muziekcarrière is hij intussen ook een gevestigde naam in de schilderswereld. Na pak en beet vijfentwintig releases is hij weer terug op het Real World label.

Onlangs schafte hij voor zijn thuisstudio in Brooklyn een iets meer dan honderd jaar oude Steinway piano aan. Uiteraard wilde hij dat instrument direct gebruiken op zijn nieuwe album. Hij stelde zich voor, dat het instrument al die tijd eigendom van een en dezelfde familie zou zijn geweest.

Het werd hem direct duidelijk wat het thema moest worden, familie en relaties. Familie zou moeten staan voor geborgenheid, maar zelfs in de meest stabiele families vinden ook minder aangename gebeurtenissen plaats. Zodoende is The Family een afwisselend werkstuk geworden, met de nodige stemmingswisselingen. Soms nostalgisch aandoend, dan weer behoorlijk tegendraads.

Geheel tegen mijn verwachting in stoor ik mij geen enkele keer aan de gebruikte drumcomputers en jaren tachtig synthesizers. Sommige van de songs hebben zeer memorabele refreinen, een goed voorbeeld hiervan is Hold on Jerry. De teksten zijn zeker interessant genoeg om echt in te verdiepen. Hij is overigens ook bekend om zijn gedichten.

Deze veelzijdige artiest is 4 november live te zien in de Amstelkerk.

Op korte termijn hou ik met Joseph een interview. Mocht je voor deze interessante man een net zo interessante vraag hebben, stuur me dan op korte termijn een pm.

4 november is hij live te zien in de Amstelkerk, op mijn blog is nu een interview met deze intrigerende man te lezen : Music that needs attention: Interview: Joseph Arthur - musicthatneedsattention.blogspot.nl

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Joseph Arthur - The Family - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Amerikaanse singer-songwriter Joseph Arthur heeft inmiddels een aardig stapeltje platen op zijn naam staan, maar in mijn platenkast zie ik er echt maar één.

Our Shadows Will Remain uit 2004 heb ik heel vaak gedraaid en als ik me niet vergis heeft de plaat zelfs mijn jaarlijstje over het betreffende jaar gehaald, maar op de een of andere manier mis ik sindsdien de platen van de Amerikaan, die een paar jaar geleden samen met Ben Harper en Dhani Harrison (zoon van George) ook nog de supergroep Fistful of Mercy vormde.

Al weer een aantal maanden geleden verscheen The Family, dat ik ter ere van het concert dat Joseph Arthur volgende maand geeft in Amsterdam alsnog op de mat vond. Het is de eerste muziek die ik van Joseph Arthur hoor in een jaar of tien, maar The Family bevalt me zeer.

Vlak voor het opnemen van The Family tikte Joseph Arthur een antieke piano op de kop en deze piano staat centraal in alle songs op de plaat. De uit New York opererende muzikant speelt op zijn nieuwe plaat niet alleen op de prachtig klinkende Steinway piano, maar bespeelt ook alle andere instrumenten.

De ervaren Tchad Blake verzorgde vervolgens de mix en het is een mix die, zeker op het eerste gehoor, nogal heftig over komt. Boven op de mooie pianoklanken laat Joseph Arthur de gitaren flink janken en vervormen, waarna stevig aangezette elektronische drums, synths en loops het geluid nog verder inkleuren.

Ik moest zeker even wennen aan de niet alledaagse combinatie van instrumenten, maar vind het inmiddels prachtig. De piano zorgt op The Family voor de sfeer, de gitaren voor de intensiteit, terwijl de elektronica beiden lagen met elkaar weet te verbinden. Vervolgens voegt Joseph Arthur ook nog zijn vocalen toe en ook deze zijn intens.

Het levert een geluid op dat niet goed is te vergelijken met de muziek van anderen en dat zich na enige gewenning flink opdringt. Joseph Arthur combineert op zijn nieuwe plaat niet alleen op bijzondere wijze verschillende instrumenten, maar integreert ook zeer uiteenlopende stijlen in zijn muziek en smeedt deze stijlen bovendien aan elkaar tot een uniek geluid, dat flarden uit meerdere decennia popmuziek bevat.

Het is een intens geluid vol emotie, passie en avontuur en het is een geluid dat de songs van de Amerikaan een enorme urgentie geeft. Als ik naar The Family luister weet ik direct weer wat ik 12 jaar geleden zo goed vond aan Joseph Arthur, ook al klinkt deze plaat totaal anders dan Our Shadows Will Remain.

Na beluistering van deze interessante en indringende plaat weet ik zeker dat ik Joseph Arthur in de gaten ga houden en ga ik bovendien de tussenliggende platen ontdekken, ook al ligt de lat na beluistering van The Family ontzettend hoog. Erwin Zijleman