Lacrimas Profundere - Fall, I Will Follow (2002)

Dit was mijn eerste kennismaking met Lacrimas profundere. Heerlijke band, fantastische muziek, lekker sfeervol. De zanger heeft echt de mooiste klaagstem die ik ooit heb gehoord, de weemoed en melancholie druipt er vanaf. Op dit album werden de grunts eigenlijk zo goed als losgelaten. Niet echt een gemis, maar toch vind ik het ook wel weer wat toevoegen zoals op eerdere albums te horen is.
Dit is lekker toegankelijke gothic(achtig) voor mensen die het ook weer niet te hard willen.

Ik ben afgehaakt na Memorandum en dit album kon mij niet meer zo boeien, hoor liever de eerste twee albums en die E.P.

Ik heb alle cd's van lacrimas profundere en ik vind ze erg goed. Alleen (zoals Empyrium zegt) was de beste Memorandum (tenminste dat vind) en toch zijn alle platen van deze band de moeite waard.

nadat ik meer gewend raakte aan de wat andere muzikale richting die de band opging, nam ik de kans om deze plaat te beluisteren. En wat Empyrium zegt (de Doom/Gothic was al lang verdwenen) was het gevoel dat ik kreeg nadat ik voor de eerste keer naar "Burning..." van twee jaar hiervoor luisterde... Toch is ook deze plaat van het zelfde niveau en bevalt me verder goed. Van de oorspronkelijke groepsbezetting is zo goed als niets meer over, maar dat maakt het muzikaal niet minder. Aantal zeer sterke tracks, en de wanhoop en malancholiek druipen er weer vanaf. Prima plaat.