Tristan - Lifestyle (2016)
mijn stem
2 stemmen
Nederland
Funk / Jazz
Label: Isolde
-
I'll Be Around (3:25)
-
Feet Back on the Ground (3:57)
met Heston
-
Admiration (4:15)
-
Let Me Breathe (3:22)
met Kasper
-
Rendez-vous (3:46)
-
2 Skip This (2:59)
-
Lifestyle (4:09)
-
Love Leads the Way (3:11)
met Heston
-
Trouble (4:06)
-
Take Me to the River (2:52)
-
Group Up (2:56)
-
Spirit, One (4:11)
-
Don’t Wanna Stop (3:13)
met Kasper
-
Aftermath (3:25)
-
Night Time (1:05)
0
geplaatst: 13 juni 2016, 18:58 uur
Met Lifestyle brengt het Nederlandse Tristan alweer hun derde plaat in drie jaar. Elk jaar een nieuwe plaat dus, ze zitten duidelijk niet stil. De verwachting is dat er qua stijl niet heel veranderd aan de platen, de funk/jazz van Tristan voelt inmiddels al aardig vertrouwd aan.
Op dit derde album krijgen ze tevens de nodige hulp van andere artiesten. We zien namen terug komen als Heston, Kasper en Fransesco Cottone. Mijn verwachting is dat Tristan ons muzikaal de zomer in speelt.
Het album opent met het swingende I’ll Be Around. Een fijne opener die hopelijk de maat zet voor de rest van deze plaat.
Hulp van Heston is er op Feet Back on the Ground. Een nummer dat ik eigenlijk een beetje saai vind. De zomerse sfeer zit er wel in, maar het pakt mij niet genoeg om echt te boeien. Doe mij dan maar Admiration, waar de swing duidelijk weer in zit. Een nummer dat terug pakt naar de sterke opener. Deze swing blijft gelukkig ook nog even hangen op Let Me Breathe. Met de hulp van Kasper zet Tristan hier een leuk nummer neer.
Rendezvous (met Fransesco Cottone) moet het meer van het midtempo hebben. Wederom een alleraardigst nummer dat prima bij de rest past. Om daarna via 2 Skip This op te merken dat het er naar lijkt dat de rustige nummers mij een stuk minder kunnen boeien. Daar is dit nummer namelijk weer een voorbeeld van. Een titeltrack, zo vol en funky, als Lifestyle doet mij dan weer opveren. Een erg fijn nummer en wellicht mijn persoonlijke favoriet van dit album.
Love Leads the Way is een nummer dat op zoek gaat naar de relaxing reggae. Een leuke zijstraat qua stijl. Om via Trouble weer terug te keren naar de funk. Daaropvolgend is Take me To the River niks meer dan een ontspannen muziekje.
Een tegenvaller is dan toch wel Group Up. Een song waarbij ik mij afvraag of er überhaupt nog wel iets staat te gebeuren. Iets wat helaas doorgezet wordt met het redelijk saaie Spirit One. Dan werkt het licht swingende van Don’t Wanna Stop een stuk beter. Dat blijkt wel weer via het wat brave Aftermath.
Afsluiter Night Time begint dan nog wel goed, maar lijkt wat teveel uitgesmeerd.
Een album met twee gezichten. Een album waarop de echt funky nummers een stuk meer weten te boeien dan de wat rustige tracks.
(bron: Opus de Soul)
Op dit derde album krijgen ze tevens de nodige hulp van andere artiesten. We zien namen terug komen als Heston, Kasper en Fransesco Cottone. Mijn verwachting is dat Tristan ons muzikaal de zomer in speelt.
Het album opent met het swingende I’ll Be Around. Een fijne opener die hopelijk de maat zet voor de rest van deze plaat.
Hulp van Heston is er op Feet Back on the Ground. Een nummer dat ik eigenlijk een beetje saai vind. De zomerse sfeer zit er wel in, maar het pakt mij niet genoeg om echt te boeien. Doe mij dan maar Admiration, waar de swing duidelijk weer in zit. Een nummer dat terug pakt naar de sterke opener. Deze swing blijft gelukkig ook nog even hangen op Let Me Breathe. Met de hulp van Kasper zet Tristan hier een leuk nummer neer.
Rendezvous (met Fransesco Cottone) moet het meer van het midtempo hebben. Wederom een alleraardigst nummer dat prima bij de rest past. Om daarna via 2 Skip This op te merken dat het er naar lijkt dat de rustige nummers mij een stuk minder kunnen boeien. Daar is dit nummer namelijk weer een voorbeeld van. Een titeltrack, zo vol en funky, als Lifestyle doet mij dan weer opveren. Een erg fijn nummer en wellicht mijn persoonlijke favoriet van dit album.
Love Leads the Way is een nummer dat op zoek gaat naar de relaxing reggae. Een leuke zijstraat qua stijl. Om via Trouble weer terug te keren naar de funk. Daaropvolgend is Take me To the River niks meer dan een ontspannen muziekje.
Een tegenvaller is dan toch wel Group Up. Een song waarbij ik mij afvraag of er überhaupt nog wel iets staat te gebeuren. Iets wat helaas doorgezet wordt met het redelijk saaie Spirit One. Dan werkt het licht swingende van Don’t Wanna Stop een stuk beter. Dat blijkt wel weer via het wat brave Aftermath.
Afsluiter Night Time begint dan nog wel goed, maar lijkt wat teveel uitgesmeerd.
Een album met twee gezichten. Een album waarop de echt funky nummers een stuk meer weten te boeien dan de wat rustige tracks.
(bron: Opus de Soul)
* denotes required fields.
* denotes required fields.