Lera Lynn - Resistor (2016)

Nu te beluisteren op NPR - Lera Lynn . Goede indruk bij eerste luisterbeurt.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lera Lynn - Resistor - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Amerikaanse singer-songwriter Lera Lynn maakte een onuitwisbare indruk in het tweede seizoen van de buitengewoon beklemmende en donkere HBO serie True Detective, waarin ze als nachtclubzangeres zwaar deprimerende maar ook wonderschone songs vertolkte.

Het zette me op het spoor van twee eerder uitgebrachte platen, die misschien niet zo verstild en aardedonker klonken als de songs in True Detective, maar me zeker nieuwsgierig maakten naar de volgende plaat van de talentvolle singer-songwriter uit Texas.

Resistor opent met een uptempo song die vooral invloeden uit de rock bevat en wel wat doet denken aan PJ Harvey, maar in de tracks die volgen gaat Lera Lynn toch weer het duistere pad op en uiteindelijk verwerkt ze ook weer invloeden uit de country in haar muziek.

De songs op Resistor zijn lang niet zo ingetogen of verstild als de songs op de True Detective soundtrack, maar hebben een minstens net zo bezwerende uitwerking. De wat vollere en bijna spookachtige instrumentatie geeft de songs van Lera Lynn nog wat extra lading, maar de meeste impact heeft Lera Lynn toch met haar stem, die ook op Resistor weer meerdere malen goed is voor kippenvel.

Resistor is misschien niet de meest geschikte plaat voor een mooie lentedag, maar als de zon eenmaal onder is begint de muziek van Lera Lynn aan kracht te winnen. Zowel de instrumentatie als de vocalen op Resistor geven de muziek van Lera Lynn een opvallend eigen geluid. Het is een geluid om bijna bang van te worden, maar ook dit keer verrast Lera Lynn met muziek van een bijna onwerkelijke schoonheid, maar is ze ook niet bang voor bijna hitgevoelige songs.

De songs op Resistor klinken misschien anders dan de songs die Lera Lynn ‘beroemd’ hebben gemaakt, maar hebben minstens net zoveel impact. Ook het soms wat meer uptempo en met donker klinkende gitaren opgetuigde geluid op Resistor sleept je immers vrij makkelijk de duisternis in.

Vergeleken met de door de ziel snijdende songs van de True Detective soundtrack hebben de songs op Resistor misschien net wat meer tijd nodig om een onuitwisbare indruk te maken, maar na een paar keer horen was ik volledig overtuigd van de kwaliteiten van Resistor. Hoogste tijd dus om Lera Lynn niet langer te zien als de zwaar melancholische nachtclubzangeres uit True Detective, maar te omarmen als een van de grotere talenten van het moment. Erwin Zijleman

Resistor is voor mij de kennismaking met de muziek van Lera Lynn. De tip van erwinz heb ik voorbij laten gaan. Je kunt niet alles horen.

Resistor is voor mij een plaat met twee gezichten. Enerzijds vind ik de Lana Del Rey onderkoelde zang van Lera Lynn geweldig. Ze zingt iets hoger, maar net zo onderkoeld. Gecombineerd met de ouderwetse twang uit de rock en roll van Chris Isaak en het mysterie van 'Twin Peaks' heeft ze mij snel te pakken. Echter naar mate de plaat vordert, wordt ik getroffen door de eenvormigheid. Er zit mij te weinig variatie in de plaat. Als Lera Lynn dit een stap weet te verbeteren op een volgende plaat, dan heb ik heel weinig te klagen over. Nu duurt de, op zich korte, plaat mij net te lang. Dat kost een half punt.

De productie is wel goed. Zij weet met producer Joshua Grange een paar sferen uitstekend te treffen. Daar zit niets origineels bij, maar het geheel is wel gewoon heel goed gebracht. De stem van Lynn is hoe dan ook erg prettig. Die kan pleasen, verleiden en straffen in een. Gewoonweg spannend.

Misschien ben ik niet helemaal tevreden met deze plaat, er zijn genoeg aanknopingspunten om de carrière van Lera Lynn te gaan volgen en achterwaarts te gaan luisteren.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.