Nicolas Michaux - A la Vie a la Mort (2016)

Nicolas Michaux is een Belgische singer-songwriter uit België (Luik) die ooir startte in een Luikse rockgroep Ete 67. Maar daar stopte hij op een gegeven moment , vertrok met gitaar en keyboard naar Denemarken voor inspiratie en heel wat songs al in de steigers te zetten. UIt die hoeveelheid songs kwamen er 10 op dit debuutalbum terecht, uitgegeven door het Franse label Tot au Tard. Een label met een neus voor kwaliteit en nieuw talent.
Dit album is zeker voor een debuutalbum goed en volwassen. Nicoals Michaux is moeilijk vast te pinnen, hij zingt zowel in het Frans als in het Engels en allerlei referentiekaders komen voorbij. Bij de eerste nummers dacht ik vooral aan de Franse zangers Alexandre Varlet en Bastide W. Hamon.
Zelf zegt hij dat zijn inspiratiebronnen George Harrison en Neil Young zijn, maar dat hoor ik er niet echt in terug.
Soms klinkt het wel roots achtig, maar net zo makkelijk schakelt Nicolas Michaux over op synthpop en soms rockt het ook flink.
Toch ondanks die verschillen is het wel een bepaalde eenheid.
Hij werkt samen met uitstekende mensen, muzikaal, productie en dat komt het geheel ook ten goede. Het eindresultaat in grote mate te danken aan deze samenwerking, dat is onder meer te merken aan de maar liefst acht minuten durende pracht van Les Iles Désertes. Ook Part Of No Part, waarop Michaux samenwerkt met Rodriguez Vangama, geeft aan dat hij als muzikant over een rijk muzikaal palet (gitaar, bas, drums, marimba's, congo's) beschikt.
OP zich klinkt de plaat eenvoudig, organisch, maar zeker ook warm. Een recensent ziet een mix van het sexy geprevel van Gainsbourg met de vroege Paul Mc Cartney.
Op zich mooie plaat, gelukkig niet kapot geproduceerd, met verwachtingen voor de volgende plaat.