Derek and The Dominos - Live at the Fillmore (1994)

Oeps, tegenvallertje.hun andere cd is het mooist.toch wel een 3.5 waard

Ken deze plaat helemaal niet; wel een mooie dwarsdoorsnede van Clapton's repertoire als ik naar de playlist kijk.

Waar gaat het mis? Oeverloos gejam? ongeinsprireerd, te veel dope?

oeverloos gejam op sommige momenten, waarbij ik mezelf wel eens heb betrapt op een gaapje.

Okee; ,

Persoonlijk mag ik graag naar dat ¨oeverloos gejam¨ luisteren, want de heren verstaan hun vak. Natuurlijk had het hier en daar (lees: de langere nummers) best wat minder gekund, maar dat valt mijns inziens in het niet met de spelvreugde die de heren hier laten horen.

En bij die heren is hier ook nog Duane Allman?

Dat moet ik even nakijken... Ik twijfel namelijk.

Nou Oma dat is simpel: zijn de opnames van na 29 oktober 1971, de overlijdensdatum van Duane, dan doet ie dus niet mee.

Derek & The Dominos: Eric Clapton (guitar, vocals); Bobby Whitlock (piano, organ, vocals); Carl Radle (bass); Jim Gordon (drums). Recorded live at the Fillmore East in New York City on October 23-24, 1970.

Zonder Duane Allman derhalve...

De originele plaat "Live at the Fillmore" is uitgebracht op het RSO label en bevat minder nummers dan deze uitgave. Het is een minder toegankelijke live plaat, maar een must have voor de Clapton fans. Op de Crossroads 4CD box staan een aantal nummers van Derek and the Domino's die opgenomen waren voor het 2e album, dat nooit is uitgebracht.

En dat is nu net zo jammer. Ik vind het nog steeds een sterke plaat, maar vanaf de eerste luisterbeurt mis ik het samenspel tussen Allman en Clapton zoals op "Layla and other assorted lovesongs". Het geheel klinkt me nu wat 'leeg' in de oren.

Beslist geen tegenvaller, het is een fantastisch album waar clapton en anderen hun kunnen goed laten horen. Echt een heerlijke blues rock plaat, en voor mij zeker 5 sterren waard!

Helemaal mee eens. De nummers worden met veel passie gespeeld. Hoewel er een aantal lange tot zeer lange tracks op het album staat, verzandt het nergens in oeverloos gejam. Integendeel, met name de gitaarsolo's van Eric Clapton blijven van de eerste tot de laatste minuut boeien.

Favoriete nummer is het magistrale en lekker uitesponnen Let it Rain.

ik zou dit niveau toch wel gelijk willen trekken met het legendarische live album van The Allman Brothers, laat dit nou toevallig in dezelfde zaal zijn opgenomen....

Zo juist zien staan dat deze set opnieuw word uitgebracht als onderdeel van een Deluxe Edition het studio album van D&TD. Ik neem aan dat uiteindelijk hij dan ook wel los daar van in opgepoetste vorm zal gaan verschijnen t.z.t.

Daar ben ik het helemaal mee eens, ook vocaal doet het onder voor Layla. Ik begrijp ook wel een beetje wat DonDijk bedoelde. 'Got To Get Better in A Little While', 'Why Does Love Got To Be So Sad' en 'Tell the Truth' waren ook goed geweest als ze zeven minuten geduurd hadden. Veel voegen deze uitbreidingen niet toe.

'Let it Rain' werkt hier wel behoorlijk goed, al had het stuk rondom de drumsolo ook beter geskipt kunnen worden.

At Fillmore East van ABB vind ik dan toch een stuk sterker. De jams zijn daar beter en minder voorspelbaar. Soms kun je hier voorspellen wat Clapton gaat doen.

De magie van de studio plaat wordt live gewoon niet waargemaakt, terwijl de Allmans er live juist nog een schepje bovenop deden. Je hoort de alcohol, cocaïne en de heroïne ook terug. Clapton en co waren gewoon echt niet fit.

Toch is het fascinerend om zo'n uiterst talentvolle band live te horen.

Ik heb gister deze cd nog maar weer eens opgezet. Wat blijft If You Ever... toch een pracht van een nummer, wat mij betreft één van de beste bluesnummers ooit.

Maar, zoals uilenui en stijn ook zegt, je mist absoluut het samenspel tussen Almann en Clapton. Althans, de mensen die Layla in huis hebben, zullen dit horen.

En Don Dijk heeft inderdaad gelijk over dat gejam, dat is too much. Jammer, want dat haalt de glans er wat van af Een beetje net als Made in Japan van Deep Purple met die ontiegelijk saaie drumsolo.

Maar dit is verder natuurlijk een geweldig album, Clapton op zijn best. Maar Layla is net een klasse beter. Dit is natuurlijk absoluut geen schande.

4*

Beetje slordig allemaal. Zitten prachtige momenten tussen, en redelijk "niet-leuke" momenten.

Derek and The Dominos hebben maar een studioplaat uitgebracht, en laat nou net die plaat, "Layla and Other Assorted Love Songs" mijn favoriete plaat allertijden zijn. Daarom ben ik extra verheugd dat er ook een liveregistratie van Derek and The Dominos is uitgebracht. Deze plaat heb ik gekocht in New York City en het is de aankoop meer dan waard. Uiteraard is het jammer dan Duane Allman niet te horen is op deze registratie. Het samenspel tussen Allman en Clapton stuwde de studioplaat naar grote hoogte. Maar na het luisteren van "Live at the Fillmore" moet ik toch ook concluderen dat Clapton Allman niet nodig heeft om te excelleren. De band levert een werkelijk puike prestatie met deze concertregistratie. De nummers worden heerlijk opgerekt en dat levert zeer smakelijke jams op. Ik besef me dat je daarvan moet houden, maar dat doe ik, en dus geniet ik keer op keer weer van de instrumentale capriolen van Clapton op zijn gitaar, maar ook de ritmesectie en de samenzang mogen er zijn. "Live at the Fillmore" is een sfeervolle en prachtige registratie van Clapton in bloedvorm. Absolute topper!

Prachtig live album van derek and the dominos!
Maar es weer op gezet was lang geleden foei ha.

Idd veel lange jam nummers(heerlijk)
Clapton prima op dreef,zolang hij zulke lekker blues speelt kan hij bij mij niet veel verkeerd doen.

Sterke band jammer dat ze maar weinig cd's/platen hebben gemaakt in deze bezetting(derek & dominos).
Heb de studio plaat lalyla and other assorted love songs ook die is ook top.

Maar deze live cd is genieten samen met e.c was here mijn 2 favoriete live cd's van eric clapton/derek &dominos!

Net als bij de Creambox zijn de liveversies hier niet allemaal dezelfde als van het album 'In Concert'.
Kan iemand zeggen welke identiek dezelfde zijn en welke andere versies?

Eens bovenaan plaatsen, you never know.

De Claptonfans zijn op vakantie.

Geen fan van Clapton (zie mening onder Slowhand) maar wel verliefd op Layla etc. Nogsteeds. Als twintiger heb ik deze livedubbel op vinyl grijs gedraaid maar nu vind ik dit oeverloos gelummel. Deze registratie gaat nergens heen en komt daarom ook nergens aan. Er wordt zonder scherpte en concentratie gespeeld. Bobby Whitlock uitgezonderd. Dope en booze hadden blijkbaar hun tol al geëist. Tragisch.

Prachtplaat

Ronald, kan jij op mijn vraag antwoorden? Ook bij Cream eventueel?

@goldendream: helaas, ik ben vooral een liefhebber en geen echte kenner. Je vraag kan ik helaas niet beantwoorden. Succes!

Volgens info bij deze cd zijn Why does love got to be so sad?, Let it rain en Tell the truth andere versies dan die op In Concert.

dank je wel