Cactus - Cactus (1970)

Heerlijke muziek, energieke keihard gespeelde bluesrock De perfecte mix tussen bluesrock en hardrock!

In het algemeen overstijgen ze naar mijn mening het gemiddelde niveau van de toen populaire blues-hardrockgroepen niet. Amusant plaatje, dat wel, al schuren ze hier nog te veel aan tegen Big Brother & the Holding Co of Deep Purple. Ik heb hier de laatste tijd al genoeg van gehoord om dit niet bijzonder meer te vinden.

Cactus was zo'n typies geval van hoe een democratiese band ten onder gaat aan "too many chiefs and too little indians". Ondanks de de onmiskenbare grote talenten van McCarty, Bogert & Appice missen ze een duidelijke richting en blijven het "loose guns" die proberen met een zanger Creampje te spelen maar vergeten dan eerst de koe gemolken moet worden...........

Helaas leerden Bogert & Appice er niets van bij en in vervolg op Cactus versteerden ze vervolgens BB&A op dezelfde manier .........

Cactus werd gevormd door leden uit Vanilla Fudge (Bogert & Appice), The Buddy Miles Express (McCarty) en The Amboy Dukes (Rusty Day). Der halve werden ze gezien als een supergroup en stonden ze ook nog bekend als de Amerikaanse Led Zeppelin. Dat ze met McCarty in zee gingen was te danken aan het feit, dat Jeff Beck een auto ongeluk kreeg en pas later weer voor Appice en Bogert beschikbaar was. Het niveau valt niet te vergelijken met Zeppelin, maar is wel aardig.

Oorspronkelijk kwam Jim McCarty uit Mitch Ryder's Detroit Wheels ( wat voor mij heel wat meer gewicht in de schaal deponeerd, maar uitsluitend in overdrachtelijke zin natuurlijk )

Och, ik las het op Wikipedia en van deze twee bands ken ik slechts de Buddy Miles Express, dus vernoemde ik die.

En ik maar denken dat Devil With A Blue Dress On en Jenny Take A Ride intussen wel de klassieker status verworven hebben .........

Leuk dat Cactus weer eens aangehaald wordt. Ik blijk nog nooit gestemd te hebben op deze alleraardigste band. Ik zie allerlei vergelijkingen voorbij komen. Deep Purple en Led Zeppelin bijvoorbeeld. Of "Creampje spelen". Op zich zeer begrijpelijk. Maar genoemde bands hebben mij nooit echt kunnen bekoren.Vind het niet slecht, maar dat zijn geen bands waar ik een heel album van hoef te horen. Hoewel, van Cream wel. Dit album kan ik echter wel 10 keer achtereen draaien zonder dat het mij verveelt. Waarom? Wellicht de Amerikaanse touch die mij over het algemeen net wat beter bevalt.

De proto-metal van de openingssong is best geinig. Ze nemen een oude blueskraker van Mose Allison en spelen een soort speedrock/metal met donderende drums van Appice. De rest van de plaat vind ik redelijk in het niet vallen bij andere bluesrock-albums uit deze tijd. Ik vind de drums te metal hier en daar en niet swingen, daarbij vind ik de zanger wat overdrijven. Terwijl de zanger dan wel weer aardig harmonica speelt. Daarbij vind ik het gitaargeluid en -spel ronduit lelijk.