The Black Dahlia Murder - Miasma (2005)
mijn stem
17 stemmen
Verenigde Staten
Metal
Label: Metal Blade
-
Built for Sin (1:15)
-
I'm Charming (2:54)
-
Flies (3:26)
-
Statutory Ape (3:42)
-
A Vulgar Picture (3:37)
-
Novelty Crosses (3:51)
-
Dave Goes to Hollywood (3:59)
-
Miscarriage (3:09)
-
Spite Suicide (2:52)
-
Miasma (4:41)
0
geplaatst: 12 oktober 2015, 13:24 uur
Een post op Angry Metal Guy maakte me nieuwsgierig naar dit album. Uiteraard had ik wel eens van The Black Dahlia Murder gehoord, maar ernaar geluisterd had ik niet. Nooit belangstelling gehad. Hoewel gepubliceerd onder de categorie “Yer metal is olde”, is Miasma nog maar tien jaar oud. Gedateerd doet het me sowieso niet aan. Misschien over nog eens tien jaar.
Een maand of twee geleden luisterde ik dit album zo’n beetje dagelijks. Met die frequentie werd Miasma me na verloop van tijd toch teveel. Na een korte pauze heb ik het de afgelopen weken echter weer regelmatig beluisterd. Hoewel er verschillen zijn, vooral qua zang, doet Miasma me erg denken aan Slaughter of the Soul. Zowel qua lengte van de nummers en het album als geheel (veel langer dan de 33 minuten zou het me ook niet weten te boeien, vermoed ik), alsook qua gevoel dat het overbrengt. Veel agressie. En die boosheid wordt in een korte energiepuls op de rest van de mensheid losgelaten. Gelukkig in een voor mij erg genietbare vorm.
Nog een overeenkomst met Slaughter of the Soul trouwens: ik kan de nummers erg slecht uit elkaar houden. Dat maakt ook dat ik, hoewel ik Miasma een sterk album vind, weinig behoefte heb om meer werk van The Black Dahlia Murder te leren kennen.
4.0*
Een maand of twee geleden luisterde ik dit album zo’n beetje dagelijks. Met die frequentie werd Miasma me na verloop van tijd toch teveel. Na een korte pauze heb ik het de afgelopen weken echter weer regelmatig beluisterd. Hoewel er verschillen zijn, vooral qua zang, doet Miasma me erg denken aan Slaughter of the Soul. Zowel qua lengte van de nummers en het album als geheel (veel langer dan de 33 minuten zou het me ook niet weten te boeien, vermoed ik), alsook qua gevoel dat het overbrengt. Veel agressie. En die boosheid wordt in een korte energiepuls op de rest van de mensheid losgelaten. Gelukkig in een voor mij erg genietbare vorm.
Nog een overeenkomst met Slaughter of the Soul trouwens: ik kan de nummers erg slecht uit elkaar houden. Dat maakt ook dat ik, hoewel ik Miasma een sterk album vind, weinig behoefte heb om meer werk van The Black Dahlia Murder te leren kennen.
4.0*
* denotes required fields.
* denotes required fields.