Kashiwa Daisuke - Program Music II (2016)

Minder experimenteel, maar daarom niet minder mooi dan de eerste versie. Misschien wel één van mijn favoriete artiesten. Zeer zeker een aanrader!

Verleden week viel hij dan eindelijk op de deurmat, de opvolger van een van mijn favoriete albums Program Music I. De verwachtingen waren daarom ook hooggespannen. Zou meneer Daisuke het niveau van zijn voorganger kunnen evenaren? Wat opvalt is dat het album dit keer niet uit twee lange stukken bestaat maar uit 8 tracks waarvan het langste nummer ruim een kwartier duurt.
Na een eerste luisterbeurt viel mij op dat de nummers dezelfde klassieke inslag hebben behouden, prachtige pianostukken en klassieke strijkers, alleen deze keer ondersteunt met experimentele jazzy drumstukken. Het enige wat ik mis - en wat Program Music I zo bijzonder maakte - zijn de glitches en 'foutjes' die de nummers juist die typerende eigenheid gaven. Die blijken hier helemaal niet aan de orde, wat ik dus een groot gemis vind. Het is allemaal wat gelikter en gepolijster, het rauwe randje is er vanaf. Maakt dit van Program Music II een minder album? Ik ben er nog niet over uit. De tijd zal het leren. Het klinkt in ieder geval allemaal weer erg fijn en vertrouwd.

De eerste Program Music was een van mijn beste ontdekkingen op deze site. Een volstrekt unieke combinatie van klassieke muziek, jazz en (glitch)-elektronica. Ook het huppelende enthousiasme, dat grenst aan chaos, beviel mij goed. Desalniettemin vloeit de tijd onverbiddelijk voort, waardoor onderwijl twee opvolgers zijn uitgebracht. Als welopgevoede muziekliefhebber sta je dan natuurlijk in je spreekwoordelijke hemd. Tijd om dit mankement te herstellen!

Deze tweede Program Music kent in ieder geval een wat andere klankkleur. Het is statiger en bedachtzamer. Hoewel ook het eerste deel momenten van vertwijfeling kende, diende dit tot contrast met de uitzinnige experimentatiedrift. Deze muziek is herfstiger. Het heeft bijwijlen wat weg van de bedachtzame neo-klassiek van een Rachel’s of de powerjazz in grijstonen van een Mammal Hands. Niet de minste associaties! Maar ja, er staat hier een ‘II’ naast de albumtitel. Is dit album zo goed als het eerste deel met al zijn interessante kwinkslagen? Waar is de felheid gebleven meneer Daisuke? Ja waar is die gebleven, inderdaad. Wellicht is die gebleven in de tijd die onverbiddelijk voortvloeit en die jeugdig enthousiasme omvormt tot onverstoorbare overpeinzingen. Die zijn wellicht minder uitbundig, maar zijn evenzeer genietbaar. Wij veranderen eveneens in de tijd, waarom zou muziek dat niet mogen doen, nietwaar?

Ach ja, mijns inziens is dit in ieder geval een meer dan uitstekende plaat die het de laatste tijd erg goed doet over de koptelefoon. Het rustigere karakter bevalt mij wel.