The Julie Ruin - Hit Reset (2016)

De single I'm Done klinkt erg beïnvloed door het vroege werk van The B52's, punk-rock, new wave met humor die hier samenkomen.

Kathleen Hanna (post Bikini Kill & Le Tigre) zingt hier een daar wat geforceerd maar dat is de charme die de punk-rock / indie rock met zich mee brengt op dit album. Weinig interessante releases deze zomer weken en deze is dan degene waar ik nog het meest naar uitkeek vanwege de singles I'm Done en I Decide.

Ze kan uitermate schattig klinken zoals Let Me Go, doet denken aan de Belgische synthpop ster Lio maar dan met een vinnige gitaar. Enigszins vreemd gekakel of is dit witte Rap in het nummer Mr. So and So met piepende 80s aandoende synths. Het zit prima in elkaar, geen amateur, ook als je hier en daar het gevoel krijgt dat het wel simpel klinkt met een goedkoop synthgeluidje zoals in Hello Trust No One. Maar het nummer is daarvoor met te veel goede elementen opgebouwd om simpel te zijn. I'm Done is in mijn ogen een ode aan de eerste hits van The B52's, dit zou totaal niet misstaan in hun repertoire. In Roses More Than Water komt weer die Farfisa-synth die doet denken aan Jools Holland oude band, Squeeze.

Benieuwd of ik dit album meer dan 10 keer op ga zetten. Ik open met 3,5* maar dat zal nog wel verder groeien.

Ik hoor hier vooral heel erg Sleater-Kinney in; de gelijkenis is soms echt opvallend. Soms lijkt het echt of ik gewoon Sleater-Kinney draai, maar dan met een hoop synths. En eerlijk is eerlijk, van die band geniet ik toch een stuk meer dan van The Julie Ruin (al is dit ook best een aardig album).

Als tamelijk groot liefhebber van LeTigre kwam ik via Last FM bij Bikini Kill en dit uit. Paar singletjes geluisterd via hun youtube kanaal en klinkt erg vertrouwd (mijn favo LeTigre is de titelloze en This Island.

Klinkt erg zoals ik al verwachtte, lo-fi riot grrrrl gitaarmuziekje. Denk dat E-Clect-Eddy 'm ook niet veel meer dan 10 keer heeft opgezet, dan is de leukigheid er wel vanaf. Hoewel ik deze nog wel regelmatig opzet.