Sammy and the Wabos - Livin' It Up (2006)

Is dit dé Sammy Hagar?
Bedoel het niet respectloos, maar dacht dat die ondertussen in een achterafkamertje in het bejaardenhuis van rockers zou zitten...maar aan de hoes te zien heeft ie het nog goed naar z'n zin

Kwalitatief is dit album zeer matig. Echter, wanneer het bloedheet weer is en je rijd dan naar het strand, zet dan deze cd op. Want zoals je ook al aan de cover kan zien, dit is echt een zomers plaatje!

Sammy werd iets te zomers op zijn laatste twee solo platen. Gelukkig heeft hij zich weer hervonden met Chickenfoot.

Dit is op zich wel een lekker plaatje maar iets te lichtvoetig. Doet het vooral onder een palmboom met een pinacolada geweldig. Maar zulke dagen heb ik te weinig in Nederland.

Op "Livin' It Up" klinkt Sammy Hagar heel zomers. Het is een soort reggae rockplaat geworden. Dat pakt mijn inziens niet goed uit. Het is een beetje lang leve de lol gevoel. Met een tequila op een strand een beetje de lolbroek uithangen. Een soort onbeperkt aloha-gevoel. Tekstueel is het allemaal bijzonder middelmatig en simplistisch. Nu is dit nooit het sterke punt geweest van Sammy Hagar, maar de stevige classic rock maakte dat altijd meer dan goed. Nu kabbelt het allemaal een beetje voort en is het een hele toer om dit album uit te zetten. Pak gewoon weer je gitaar Sammy, plug hem in, draai het volume naar 11 en rock de pannen van dak! "Livin' It Up" is slappe hap, maar gelukkig heeft Sammy zich weer herpakt met Chickenfoot. Snel vergeten dit.

Livin' It Up, relaxt plaatje zoals hierboven consequent wordt opgemerkt. In het openingsnummer noemt hij zichzelf de red rocker, maar op dit album had hij voor mij te veel van zijn eigen tequila op. Anderzijds: in de VS in de week van binnenkomst in augustus 2006 #50.

De cd ontstond toen hij muziek schreef met countryzanger Kenny Chesney, met wie hij ook I Love This Bar covert van countryman Toby Keith. Daardoor sijpelt er country door in Hagars rock en verder reggae in Livin' on a Coastline, calypso in One Sip en blues in Rainy Day Women van Bob Dylan. Bovendien is daar een lapsteelgitaarversie van zijn eigen Halfway to Memphis. Leuke muziek wellicht voor in zo'n Amerikaans wegrestaurant, maar daar ben ik als Europese Hagarfan niet zo van.

Overigens opvallend dat die andere ex-zanger van Van Halen te weten David Lee Roth, datzelfde jaar ook al met country stoeide. Was dat besmettelijk?