Rick Astley - 50 (2016)

17 juni staat hier maar dat klopt niet want het moet 10 juni (dus de dag waarop ik dit schrijf) zijn, hij doet vrijwel alles zelf op dit album en dat was vroeger in zijn SAW periode wel anders natuurlijk. Toen werd alles voor hem bedacht en nu bedenkt hij het zelf. Written, played en produced by Rick Astley. Dat is nogal wat maar daar heb je verder weinig aan als het een slechte plaat is maar dat valt eigenlijk reuze mee. Keep Singing is als eerste single een mooie graadmeter. Het nummer laat wel horen wat voor album het is.

De liedjes zitten goed in elkaar, Rick is meer dan goed bij stem (laat wat meer zijn soulkant horen) en de productie is om door een ringetje te halen. Niet alles blinkt even mooi en soms gaat hij een beetje te veel over de top (in het gospellied God Says bv.).

de gele sterren zijn voor 1, 4 en 5

Rick is weer terug en ach zo erg is dat allemaal niet. Het beste album van het jaar 2016 is het niet geworden maar wel een prettig in het gehoor liggend album van een aardige vent.

Toch even benieuwd. Dit klinkt nergens als 'Never Gonna Give You Up'. Eigenlijk is dit gewoon heel fijn in het gehoor liggende, moderne, soulvolle pop met dat typische Amerikaans-christelijke bijsmaakje bij nummers als 'Pray With Me' of 'God Says'. Toch redelijk sterk singeltje in 'Keep Singing' dat met de juiste promotie nog best een hitje zou kunnen worden. Samen met 'God Says', met een toch aanstekelijk verhalende tekst, meteen mijn favoriet.

Deze plaat maakt Adele ook over 25 jaar

Ik zag Rick in zo'n BBC vroege avondshow een paar weken terug en hoorde dat er een nieuw album van Rick aan zat te komen. Dat óók hij al weer 50 is, wat vliegt de tijd! Ondertussen zingt hij zijn enige(?) hit alweer heb ik begrepen. Ook al wordt het nog steeds gebruikt om mensen te rickrollen

Maar als het album zo gelovig is als wordt geopperd dan laat ik ook deze aan mij voorbij gaan.

Nee dat valt wel mee hoor. Tenminste mij is dat niet zo opgevallen, ik heb het idee dat het ook wel een beetje grappig bedoeld is en geen zwaar gristelijke boodschap

God walks home through the local park
Meets the devil with a broken heart
He says I’ve been let down
By the armies of darkness
Oh my whole life’s a mess
And God says…

I got the cure
I’m holding on to something pure
I got the cure for you

All you gotta do is dance
Pick your feet up
All you gotta do is dance
Feel the beat
All you gotta do is dance
Dance with me

Now the devil thanks God and he’s on his way
Skip in his stride what a beautiful day
And then along a cracker
With a gun in his hand
Beelzebub knows he’s got to save this man
And the devil says…

I got the cure
I’m holding on to something pure
I got the cure for you

All you gotta do is dance
Pick your feet up
All you gotta do is dance
Feel the beat
All you gotta do is dance
Dance with me

vigil met titels als Angels on My Side, God Says, Somebody Loves Me en Pray with Me klinkt dat toch wel aardig in den Heere.

Maar ik wil dit album best wel een keer luisteren maar jij eerst

Stukje tekst uit de single 'Keep Singing':
When I was a boy
I saw my daddy crying at the steering wheel
And oh, it made me feel so scared
Then there was joy
Found my religion, swimming in a choir of voices
And oh, I knew that I'd been spared

Lekker nummer hoor, en hij brengt het goed, maar je kunt niet ontkennen dat de man zwaar geïnspireerd is door zijn geloof. Maar goed, ik denk niet dat dit een reden is om dit album te mijden. De man zingt lekker en heeft een aantal lekkere oorwurmpjes opgenomen; dat hij toevallig zingt over iets waar hij zelf passie en dankbaarheid voor voelt is zijn goed recht.

Naar het schijnt is hij nummer 1 in de Engelse hitlijst

Dat is toch geweldig, dat het nog kan. Ik gun het hem van harte.

Over de teksten, er zitten inderdaad wel meer verwijzingen in dan dat mij in eerste instantie was opgevallen. Gelukkig geen preken van je moet dit en je moet dat.

Krammenalassis zeg, we gaat het toch niet over Rick Astley hebben vandaag meneer Jan.
Helaas voor de teleurstelling maar ik ga dat wel doen. Even een terugblik op mijn muzikale trauma's van weleer. Men schrijve en zegge 1987 en ik sleet mijn zondagen in het donkere, naar bier stinkend en vooral rokerige hol dat bekend stond als "the white corner" in Norg. Op de fiets rond 14 uur heen en keurig in de geuren die daar absoluut geen dienst meer deden. Op een zondag hoorde ik wel erg vaak een disco/poppy nummer voorbij komen die ik te gelikt vond. De week er op kwam ie nogmaals langs maar dan in Countdown en het gluiperige en gelikte clipje brande zich mijn geheugen in. En de afkeer was geboren en zo door de weken heen was ik niet de enige met deze afkeer. Rick was toch wel erg voor de meisjes en in onze puberogen voor de homo's van deze wereld. De praktijk weest dit dan ook wel uit.
Never gonna give you up werd een wereld hit van jewelste waar deze beste man zich de rest van zijn leven van zou kunnen bedruipen.

Verder geen last van gehad maar in het www.tijdperk kwam het nummer weer terug maar dan vooral in parodie vormen. Rick wordt stelselmatig als synoniem voor wansmaak weggezet , en ja ik was het er altijd mee eens.

Maar twee maanden geleden hoorde ik zijn stem langskomen op Radio2 en mijn oren spitsten zich helemaal. Eeey zo slecht is het dus allemaal niet wat ie gemaakt had was mijn gedachte. Maar wat ik gehoord had kwam meerdere malen terug en wat doe je dan als "muziekgekje". Wikipedia, musicmeter en de site van Radio2 worden bezocht en dan kom je erachter dat Rick 50 jaar geworden is en een heel nieuw album geschreven heeft. En jeemineetje wat een album is dit geworden zeg.

Poppymuziek met mooie lagen door Rick zelf geschreven, ingespeeld en geproduceerd als ware hij George Michael. Een vluchtige kennismaking doet je meehoppen of tenminste meedeinen op de mooie lichte lijnen met veel donkere tonen. Zijn nu mooie gepolijste stem neemt ons mee naar de ware Rick zonder opsmuk. Mooi gedaan en nergens wordt er uit de bocht gevlogen. Wanneer het album een aantal malen beluisterd wordt kan het wel gaan opvallen dat het veelal over zijn geloof gaat. Is dat erg? Nee vind ik want het is nergens hinderlijk of opdringerig van aard. Wat dat betreft doet hij het bijvoorbeeld beter dan het latere werk van mrMister.



Rick Astley Well done.

Wat was ik fan van hem zeg!!! Ik draaide hele dagen zijn LP, luisterde maanden lang naar niks anders (ey, ik was 8 in 1987 )

Stiekem ben ik het altijd wel geinig blijven vinden, vooral ook uit jeugd sentiment denk ik, Tegenwoordig luister ik het wel eens als ik al het metalen gebeuk en geram een beetje moe ben. Of het jeugd sentiment is of niet, dat kan ik niet zeggen. Feit is wel dat ik me beste vermaak met deze plaat. Hij zingt wat minder gepolijst dan in de jaren 80, maar ja hij is dan ook geen 21 meer. De plaat is lekker hedendaags maar wel duidelijk gezongen door een zanger die niks te verliezen heeft, en gewoon doet wat hij leuk vind. Een lekkere achtergrond plaat vol met heerlijke soul/pop nummers.