Sigh - Imaginary Sonicscape (2001)

Gepikt uit het zware metalen forum:

Hun debuutalbum Scorn Defeat is vrij standaard black metal, maar vanaf het tweede album Infidel Art is het "schizo"-gehalte (als je begrijpt wat ik bedoel) geleidelijk steeds meer toegenomen met het voorlopig laatste album Imaginary Sonicscape IMHO als magistraal hoogtepunt (waarbij het schizo-gehalte op Hail Horror Hail sowieso al vrij hoog was).

zie ook hier

Buiten de zang klinkt hier althans voor mij niks Black Metal aan. Lekkere riffs, goede gitaarsolo's, en veel melodie. Kortom, de good old eighties metal-sfeer, overgoten met een geschift sausje Hammond orgel, gekruid met jazz, klassieke, orchestrale soundrack en andere onverwachte (gekke) invloeden. Luister bijvoorbeeld naar het schitterende A Sunset Sun, hoor ik daar verdomme zefs Oasis niet invallen met een riffje?

Had deze binnengehaald omdat hij regelmatig voorkomt in lijstjes met de belangrijkste metal releases uit 2001. Volgens mij terecht! A must have voor elke metalhead die een beetje openminded is. ****

In 2012 krijg je niet heel vaak meer een echt avontuurlijke plaat voorgeschoteld. In de Metal is het de laatste tijd ook vrij eentonig maar je hebt ook bands die hun grenzen verder gaan zoeken. Hallo, dit is Sigh.

Sigh is een Japanse band die al vanaf 1990 bestaat. Ze speelden eerst echt Black Metal en sloten een deal met Deadlike Silence, het label van Euronymous (Mayhem). Dit ging niet door omdat de man werd vermoord door Varg Vikernes, ook wel bekend als het brein achter Burzum. Daarna is de band niet echt heel erg bekend meer geweest.

Ook zaten ze bij Century Media waar ze dit album uitbrachten maar het was eigenlijk te avant garde. Deze plaat is inderdaad behoorlijk raar en zorgt ervoor dat je af en toe echt je wenkbrauwen moet fronsen.

Waar de Black Metal zit weet ik niet helemaal precies, er is wel raspende zang. Muzikaal is het zo gek als je maar kan bedenken. Die gekte wordt omgezet naar geweldige nummers om je vingers bij af te likken.

Een grote invloed is toch wel de Heavy Metal uit de jaren ´80, er zijn veel harmonieuze loopjes en Iron Maiden-achtige riffs te horen. Vooral het solowerk is subliem en doet aan dit soort bands denken. De ritmesectie is vrij simpel en doet wat het moet doen. Verwacht geen technische dingen, ze spelen echt in dienst van de muziek.

Het gaat vooral om de grote variatie aan instrumenten die er langs komen. Het is een heerlijk mengsel waar je na 5 luisterbeurten nog steeds af en toe raar kijkt omdat je weer een of ander apart instrument hoort. Ook zoekt Sigh de elektronische kant op bij het nummer Nietzschean Conspiracy waar we een soort van dubstepritmes horen met raspende vocalen met veel effecten erop. Het klinkt erg creepy en is ook gelijk het meest afstandelijke nummer van het album.

Scarlet Dream is bij de eerste keer echt een onnavolgbaar nummer. Het lijkt met industriële metalriffs te beginnen om uiteindelijk uit te bloeien tot een soort van reggaeintermezzo. Bij A Sunset Song begin je gelijk met iets heel erg vrolijks wat gemakkelijk op een album van Oasis zou kunnen staan. Bij pop vrij normaal maar bij een metalalbum erg apart.

Aan het eind krijgen we zelfs nog western te horen met epische zang erbij om daarna te eindigen met een grote mindfuck. Laten we maar zeggen dat het een apart einde is wat je nooit verwacht als je 77 minuten naar dit album hebt geluisterd. Ik heb namelijk geluisterd naar de 2009-versie van het label The End die het album in zijn volledige versie hebben gerestaureerd. Century Media had namelijk het album ingekort en dat is natuurlijk doodsonde. Het album in zijn volle glorie is echt top 10-materiaal. Het is echt een imaginary sonicscape. Voor de avontuurlijke muziekliefhebber die echt voor een album wilt gaan zitten.

Mooi stuk Don


Ik heb de plaat nu zo'n 6 keer beluisterd en iedere keer blijf ik nieuwe dingen ontdekken. Er komt van alles voorbij en het word nergens saai.

Het album staat nu ook in mijn top 10.
Dit album van Sigh is denk ik een van de meest bijzondere albums die ik ken. Snel maar eens wat meer werk van deze band op gaan zoeken.

Het nieuwe album In Somniphobia komt dit jaar uit, mijn verwachtingen zijn hoog!

Indrukwekkende plaat. Met avant-garde metal heb vaker niet dan wel een klik, maar op deze van Sigh lijkt alles heel natuurlijk bij elkaar te passen. Elk uitstapje naar funk, reggae, of britpop, tussen de eveneens afwisselende metalpassages, komt ook heel authentiek over, alsof de muzikanten doorgewinterde seventies heroes zijn, ervaren stadionrockers, klassiek geschoolde pianisten, en toch tegelijkertijd underground black metal op hun lijf hebben geschreven. Hele mooie plaat, en verrassend diep.

Voordat ik naar Sigh ging luisteren, was dít hoe ik zo’n beetje verwachtte dat ze zouden klinken. Bizar, experimenteel, en one of a kind. De experimenteerdrift die Sigh al hun hele carrière kenmerkt komt op Imaginary Sonicscape tot volle wasdom. In een uur tijd en 10 nummers lang passeert een hele reeks aan muzikale stijlen de revue, allemaal subliem uitgewerkt.

Waar op de eerdere albums altijd nog goed te horen was dat Sigh een Black Metalband is, laten ze dit hier voor het eerst echt helemaal los. Dit komt vooral omdat er op Imaginary Sonicscape een heel prominente rol is weggelegd voor allerlei keyboards, en de gitaren relatief meer naar de achtergrond staan. Eigenlijk doen alleen de harsh vocals van Mirai nog denken aan de Black Metal waarmee de band ooit begon. Ook zijn voorliefde voor klassieke pianomuziek, die we op het debuut al hoorde, duikt hier nog regelmatig op.

Wat ik vooral knap vind is dat Sigh ondanks alle muzikale variatie een heel consistente sound en klankkleur weet te behouden. Voorganger Scenario IV: Dread Dreams had soms een beetje last van een knip- en plakgevoel, waarbij de overgang tussen verschillende stijlen af en toe wat geforceerd leek. Maar hier heb ik steeds het gevoel naar een heel coherent album te luisteren. Als er bijvoorbeeld opeens een discobeat langskomt in A Sunset Song tovert dat een grote glimlach op mijn gezicht, terwijl het niks afdoet aan de flow van het nummer. Misschien ook omdat Sigh ervoor koos om nog steeds echte nummers te schrijven, met een kop en een staart en vaak zelfs een lekkere groove. Het maakt dit album verrassend toegankelijk, terwijl het tegelijkertijd toch óók vooral voelt als een weirde psychedelische trip.

Dit is voor mij tot nu toe het beste Sigh-album. Het voelt echt als een apotheose van waar de band de afgelopen paar albums al naartoe werkte. Ik ben héél benieuwd of ze dit later nog hebben weten te overtreffen.

Tussenstand:
1. Imaginary Sonicscape (4,5*)
2. Hail Horror Hail
3. Scenario IV: Dread Dreams (4*)
4. Ghastly Funeral Theater
5. Scorn Defeat
6. Infidel Art (3,5*)