Pépé Bradock - Burning (1999)

Ik vind dit een van de beste albums die ik tot op de dag van vandaag te horen heb gekregen. Ook gelijk het beste album van deze artiest vind ik. De sound van deze producer uit Frankrijk, is zeer speciaal en uiteenlopend te noemen. Geen album is hetzelfde. Hij blijft grenzen verleggen, en wil telkens weer een ander geluid neerzetten. Het is niet echt geschikt voor de mainstream muziek luisteraar. Het is meer geschikt voor de alternatieve doelgroep. De underground scene zeg maar. Mensen die bekend zijn in deze scene, zullen deze grootheid dan ook zeker kennen.
Het nummer ''Deep Burnt'' dat op dit album staat is een echte klassieker. Werd vroeger ook zeer veel gedraaid in de underground sferen. Wat ik ook zo mooi vind aan dat nummer is: Het weet je te raken zonder daarbij grootse middelen te gebruiken. Het nummer bestaat grotendeels uit een melodie die als het ware word opgebouwd en word aangevuld met verschillende klanken en geluiden. En zonder dat het echt variatie levert, blijf ik toch elke keer weer geboeid luisteren. dit word mede mogelijk gemaakt door de intense feeling die dit nummer met zich meebrengt. Je raakt in een soort trans.

Weer een hele mooie plaat van Pépé Bradock ja, met het 'natuurlijk' geniale Deep Burnt. De andere twee tracks zijn iets actiever, en ook erg creatief. Zeker met Burning Hot zit Bradock in een hele mooie, wijde ruimte midden tussen enerzijds de typische Franse jaren '90 house van Daft Punk, Motorbass etc en anderzijds het geluid van Moodymann en zijn vrienden. Zijn grootste kwaliteit is denk ik dat alles heel gedetailleerd is en toch zo vrij en losjes overkomt.