Look Park - Look Park (2016)

Voor de fans van Fountains of Wayne:
Look Park – “Aeroplane” (Stereogum Premiere) - Stereogum

Fountains of Wayne-fans zullen de lichtzeurende stem van Chris Collingwood direct herkennen. De liedjes zijn minder 'corny' en minder explosief dan van Fountains of Wayne en blijven lief en klein. Ik mis de verdieping van de andere FOW-bandleden en vind de productie een beetje mat. Toch 3,5e ster voor enkele pareltjes en het feit dat we überhaupt weer nieuw materiaal hebben van Collingwood.

Alleen nog via Spotify beluisterd, en mijn oordeel over de productie schort ik daarom nog even op. Maar wel kan ik al zeggen dat ik dit een fijn album vind met liedjes die mij onmiddellijk aanspraken, niet alleen door de melodieën maar ook doordat de teksten verstaanbaar worden gezongen (wat ook wel eens prettig is). Die stem van Collingwood spreekt me bovendien erg aan, wat ook niet anders kan als je alle albums van de Fountains of Wayne in de kast heb staan. Zojuist las ik op Allmusic dat Mitchell Froom, die het album produceerde en Chris Collingwood beiden Moody Blues-fan zijn, en inderdaad - ik meende het geluid van een mellotron te horen... Zie er naar uit het album straks over mijn speakers te kunnen horen (het album lag vorige week nog niet bij de platenhandelaar), maar hij behoort voor mij nu al tot de aangename verrassingen van 2016.

Nu Fountains of Wayne niet meer bestaat, wat mij niet helemaal verbaast gezien de relatief mindere kwaliteit van de laatste twee studio albums, moet ik het doen met Look Park, een album van FoW zanger Chris Collingwood. Met zijn uit duizenden herkenbare stem is hij de frontman van Look Park en de liedjessmid. Samen met twee anderen maakt hij liedjes die op iedere FoW plaat hadden kunnen staan.

Net als AstroStart mis ik de inbreng van de andere FoW leden en dan met name de harmonieën en de gitaar uithalen van Jody Porter. Mijn herinneringen komen steeds helpen bij deze liedjes en willen dingen invullen die er niet meer zijn. Dat maakt Look Park inderdaad een ietwat vlak album.

Er staat geen slecht lied op Look Park, maar ze zijn allemaal 'Sick Day' en geen een 'Survival Car' om het maar zwart wit te stellen. Sterker, ik heb heel sterke associaties met de covers op het eerste The Beatles album, liedjes uit het jaren 50 songbook. Brave, sugarcoated, songs uit musicals e.d. Tegelijkertijd klinkt het allemaal extra makkelijk, alsof het schrijven en uitwerken van de liedjes geen enkele moeite heeft gekost, terwijl er waarschijnlijk maanden, zo niet jaren in zitten om ze zo te krijgen. Dat maakt dat Look Park goed scoort, niet perfect, maar dat had het wellicht kunnen zijn als mijn brein niet steeds een harmony vocal of spetterende gitaarsolo invult op de plaatsen waar ze ontbreken.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.