Tasha Taylor - Honey for the Biscuit (2016)

The Blues Caravan van Ruf Records bestaat veelal uit jonge aanstormende talenten. Zo hadden we vorig jaar met Eliana Cargneluti en Sadie Johnson 2 zeer talentvolle gitaristes en in Heather Crosse een zeer veelzijdige bassiste die later dat jaar een heerlijk volwassen bluesalbum maakte.

Dit jaar zijn de artiestes, het zijn weer allemaal vrouwen, voor het bluespubliek al wat langer bekend. Ina Forsman's roem begon een paar jaar geleden tijdens de Finse versie van Idols, waar ze de harten van heel Finland in een klap veroverde met haar vertolking van de Etta James klassieker All I could do is cry. Begin dit jaar kwam haar eerste echt eigen plaat uit en bevestigde ze direct haar enorme talent als zangeres en songwriter. Layla Zoe loopt al iets langer mee, maar met het album Breaking Free kan het bijna niet anders dan dat ze nu voor het grote publiek doorbreekt. Haar deelname aan de Blues Caravan zal haar daar ongetwijfeld bij helpen.

De derde artieste is ook al even bezig in de muziekwereld. Tasha Taylor bracht al eerder 2 albums uit die ik verder niet ken. Na een uitstapje naar de TV business is ze weer teruggekeerd naar de muziek. 3 jaar had ze nodig om de nummers voor dit album te schrijven. 3 daarvan schreef ze samen met Tom Hambridge, die al vele artiesten in de populaire kant van de blues heeft bijgestaan. Ik noem Guy en Bonamassa. Waar Ina Forsman de poppy en jazzy kant van de blues kiest en Layla Zoe meer de "rock bitch" van het stel is, daar is Tasha Taylor degene met de meeste funk en soul in haar nummers. Op veel nummers wordt ze bijgestaan door niet de minsten uit de blueswereld. Op Little Miss Suzie is Robert Randolph te horen op de lap steel. Keb Mo horen we heerlijk gevoelvol terug op Family Tree. Op de afsluiter zingt tot groot plezier van Taylor Tommy Castro mee. En wie horen we op een van de beste nummers Leave that dog alone terug, die bitche stem en die gitaarsound zoals alleen zij kan? Natuurlijk Samantha Fish. Zij geeft het nummer de nodige peper mee, waardoor het net even boven het maaiveld uitsteekt. Maar dat moet niet worden gezien als kritiek naar Taylor. Het helemaal door haar alleen geschreven One and only is misschien wel het beste nummer van de plaat. Daarin gaat ze naar het einde toe vocaal tot op het bot. Of wat te denken van I Knew, eveneens een vocaal hoogstandje, waar de Muscle Shoals nooit ver weg lijken.

Omdat de recht toe recht aan stijl van Layla Zoe mij net iets beter ligt, vind ik haar album van de 3 dames het beste, maar Forsman en Taylor hebben eveneens een pracht album afgeleverd waarvan ik nog lang zal genieten.

Komende vrijdag ga ik Tasha Taylor samen met Ina Forsman en Layla Zoe voor slechts een tientje zien in Grolloo. In de wetenschap dat de dames stuk voor stuk een prachtig album hebben afgeleverd. Ik heb speciaal gewacht tot dit optreden zodat ik de CD's persoonlijk van de dames overhandigd kan krijgen.

Na de weergaloze concerten van Tasha, Ina en Layla in de Bosuil en Helsinki in april kan je alleen een diepe buiging maken voor deze drie dames. Vocaal en muzikaal vuurwerk in het weekend naar zomerse temperaturen... maar vooral een gemiste kans voor muziekliefhebbers die zeggen heel veel van muziek te houden en toch besloten hebben deze drie dames niet te aanschouwen!

Kan er sinds afgelopen vrijdag over meepraten. Deze Tasha Taylor verraste me trouwens nog het meest, wellicht omdat ik van haar het minste had verwacht. Zij heeft veel meer blues door haar aderen stromen dan je op basis van deze CD mag verwachten en haar stem is live ook een stuk indrukwekkender. Vond de andere dames ook geweldig hoor, maar bij Forsman en Zoe was het zoals verwacht.