Cuong Vu - It's Mostly Residual (2005)

Ik kreeg van de week deze PM:



En ja... ik geef Bubbachups groot gelijk... lekkere mix van Jazz met regelmatig (vooral het tweede nummer ) een flinke hoeveelheid noise erdoorheen. Heerlijk oerwoud aan geluiden, waar Cuong Vu met zijn fijne trompetje even onrust komt stoken...

Maar ook af en toe gewoon heerlijk rustig en ontspannen werkend, goed om bij achterover te zitten.

ja... deze plaat ga ik nog vaak beluisteren

Staat genoteerd!

Ik heb er al flink wat van gehoord: niet alles vind ik even geweldig, maar er staan me toch een paar mooie dingen op (titelnummer It's Mostly Residual: Sigur Ros in een jazz-jasje)!

Ik lees nu dat deze kerel al heeft meegewerkt aan albums van gerenommeerde jazzmuzikanten als Bobby Previte, Pat Metheny, Dave Douglas en Chris Speed. Ook met Ron Sexsmith heeft deze Vietnamees gewerkt.

Ik weet niet of hij het ook doet op dit album maar het genoemde oerwoud aan geluiden kon hij wel eens helemaal zelf en in z'n eentje maken. Heb hem 2 keer gezien bij Pat Metheny en tijdens de optredens heeft hij een korte solo-spot waarbij hij zijn trompetspel live sampelt, vervormt en in een 'loop' zet om er vervolgens over te soleren. En dat kan soms behoorlijk heftig worden.

Ik zag deze man een paar jaar terug eens op een zondagochtend voorbijkomen in Vrije Geluiden, alwaar hij meteen een gigantische indruk maakte. Het deed me toen een beetje denken aan Mono (of in ieder geval, dat wat hij daar speelde); inderdaad een post-rock meets jazz. Heb destijds ook wat op het Internet rondgesnuffeld op zoek naar meer over Cuong Vu maar kon niks ter pindakaas vinden en was toen nog niet vermogend genoeg om zomaar een plaatje aan te gaan schaffen. In ieder geval nu enkele jaren na dato eindelijk dan eens een volledige release gehoord, en het valt niet tegen, hoewel het niet (meer) de revelatie is die het een paar jaar terug voor me had kunnen zijn. Desalniettemin bij vlagen wel degelijk erg fijn, vooral wanneer het allemaal wat smeriger en rauwer klinkt; met van die verschrikkelijk cleane sounds als op een Patchwork kan ik dan weer wat minder. In ieder geval: openingsbod 4*. Zeer aangenaam om te draaien.

Ik bedank The Scientist voor het aanraden van deze plaat. Ik zag deze recensie van hem, en het leek me wel wat.

Ik kende Cuong Vu al van de Pat Metheny Group, en er is inderdaad wel wat van de Metheny-stijl terug te vinden in deze muziek. Toch weet hij een 'eigen' geluid neer te zetten, en mooi te balanceren tussen toegankelijke en experimentelere stukken. Ik moet zeggen dat ik op dit moment de 'toegankelijke' nummers 1 en 6 het mooist vind, maar de nummers ertussen weten mij ook wel te bekoren. Ik heb dit album ontzettend vaak gedraaid de afgelopen week, en ik blijf hem boeiend vinden, dus hij is wel een 4* waard.

Nu ik hem nog een paar keer heb beluisterd merk ik toch dat ik de nummers 2 t/m 5 vaak uit doelloos geëxperimenteer vind bestaan. Het nummer Chitter Chatter is een mooi voorbeeld: de eerste 6 minuten zijn gevuld met klanken die nergens heen lijken te gaan, en daarna barst het nummer open en horen we eindelijk een leuk deuntje. Waarom kan de hele cd niet gevuld zijn met zulke fijne stukjes muziek? Nou begrijp ik wel dat anderen deze plaat juist waarderen vanwege de experimentele stukjes, maar dat is dus wat minder aan mij besteed. Ik doe een bijpassende stemverlaging. 3,5*

Speelt Bill Frisell hierin mee?

Ja, evenals Stomu Takeishi en Ted Poor.
En Cuong Vu natuurljik...