Happy End - Kazemachi Roman (1971)

Ik hoor een japanse band die brave amerikaanse country georienteerde popmuziek maakt. Het feit dat de zang in het japans is, maakt het wel leuker.
Ik snap niet dat deze plaat zo hoog aangeschreven staat in de japanse rocklijst aller tijden. (Rolling Stone heeft dit album uitgeroepen tot beste japanse rockplaat aller tijden)
Ik had dus eigenlijk wel op iets spectaculairs gehoopt.
Hoewel de plaat zeker zijn momenten heeft, vind ik dit niet bepaald een wereldplaat en ben ik nergens van mijn sokken geblazen. Maar misschien mis ik iets van het verhaal van/achter deze plaat.

Ik denk inderdaad dat je het een beetje inde context moet plaatsen. Wie met de standaard van hedendaagse muziek naar de Beatles gaat luisteren zonder het in de tijdgeest te plaatsen en af te zetten tegen de muziek van toen, zal zich ook afvragen waarom die repetitieve kinderliedjes zo populair waren.

Het zal er wellicht mee te maken hebben dat dit soort muziek, ten tijde van de uitgave deze plaat, eigenlijk nog nauwelijks in Japan gemaakt werd en dus zeer vernieuwend en verfrissend geweest moest zijn. Voor zover ik weet had dit album echter niet de maatschappelijke impact die Blue Blood van X Japan wel had, nog zo'n album dat vraagtekens oproept als je de achtergrond niet kent.

Daarnaast is het ook maar Rolling Stone, die zitten er wel vaker naast. Dat stel gaf St. Anger 4 sterren, ze zitten er dus wel vaker naast.

Aan Rolling Stone moet je inderdaad weinig waarde willen hechten, die hebben van muziek toch eigenlijk geheel geen verstand. Deze plaat is verder erg leuk, hoor; brave folky popliedjes (waarvan Kaze Wo Atsumete op de soundtrack van Lost in Translation belandde) die misschien niet erg edgy zijn, maar vooral gewoon erg leuk in al hun naïeve liefheid. Wereldschokkend geenszins, en op de titel van beste Japanse rockplaat aller tijden mag Kazemachi Roman al helemaal geen aanspraak maken (ik noem zo tientallen betere kandidaten), maar gewoon intens genietbaar. Vooral het heerlijk quirky Kurayamizaka Musasabi Henge mag ik graag horen.

Ik lees daarnet dat de lijst van Rolling Stone vrij uniek was, omdat de Japanse muziekpers eigenlijk nooit dat soort lijstjes maakt. De bedoeling was dan ook vooral om een discussie op gang te brengen, en niet zo zeer om te beweren dat dit album in Japan echt onovertroffen is. Onovertroffen is Kazemachi Roman ook zeker niet, maar ik begin 'm wel steeds leuker te vinden, dat kan aan de tijd van het jaar liggen.