Danger Danger - Four the Hard Way (1998)

Zeer geslaagd album met nieuwe zanger Paul Laine. Heeft hier en daar wel wat weg van Bon Jovi (in hun goede periode).
Ze mengen af en toe ook wat moderne invloeden door de oude vertrouwde DD sound wat het album een eigen smoel geeft.

Een nummertje als Goin' Goin' Gone gaat er nog wel goed in, maar voor de rest vind ik dit album snel vervelen. Slecht is het niet hoor, maar dit heeft puur met persoonlijke voorkeur te maken.
Zoals bij de meeste pop/rock uit de jaren '90 vind ik het wel leuke muziek om zo af en toe eens een apart nummertje van te luisteren, maar een heel album word mij dan gewoon teveel.
Van die muziek waarvan je dan nog wel kon genieten als er een video voorbij kwam op MTV (dat had je nog zo af en toe in die eerste jaren na de eeuwwisseling, toen ik begon naar MTV/TMF te kijken), maar dan ook niet meer dan dat.

Hoorde laatst de versie van Comin' home die op dit album staat (bonustrack?). Op mijn cd staat ie niet in ieder geval. Oorspronkelijk op het album Screw it! met Ted Poley achter de microfoon. Altijd al een prachtig nummer gevonden, Deze versie met Paul Laine doet gelukkig geen afbreuk aan die status. Muzikaal verschilt deze versie ook van het origineel. Anders, maar gelukkig wel binnen de lijnen van de melodic rock. Of de heerlijke solo van Timmons of Marcello is ben ik nog niet achter. Maar klinkt hoe dan ook erg goed!

Edit; nog Timmons of Marcello speelt mee op Comin' home '98 las ik ergens. Het is oerlid Tony Rey die tijdens opnames voor dit album weer werd opgetrommeld om hier en daar wat mee te spelen.