Walter Wegmüller - Tarot (1973)

Aangezien ik voor de 10 albums in mijn top 10 een recensie wil schrijven, is dit de eerste waar ik een bericht zal zetten. Een weloverwogen keuze: dit album is het enige waar nog geen bericht bij staat en met zijn vijf stemmen (waaronder die van mij) danig ondergewaardeerd wordt.

We schrijven Bern, 1973. In een smerige kelder die men associeert met hun vreemde volk uit de Duitse krautrock-scene worden in rap tempo, onder leiding van latere Scorpions-producer Dieter Dirks, in rap tempo albums opgenomen. Zodoende zijn er op de platen die in deze tijd in deze specifieke studio zijn opgenomen zoveel gastrollen waar te nemen van andere artiesten uit dezelfde scene. Zo zijn er op deze plaat diverse muzikanten van supergroep Ash Ra Tempel te horen, maar ook vreemde eenden in de bijt Witthüser & Westrupp, folkartiesten die met de nieuwe scene flirten (maar ook Popul Vuh en Klaus Schulze vallen in deze tijd te plaatsen).

In de drugsoverladen kelder wordt samen met sjamaan en tarotlegger Walter Wegmüller een album opgenomen. Wegmüller heeft voor die tijd lang verloren albums opgenomen met zigeunermuziek maar is praktisch gezien een helderziende. Onder invloed van de verdovende middelen wordt besloten een album op te nemen dat de grenzen van "het denkende mensdom" overschrijdt. De namen van de nummers zullen worden gebaseerd op de nieuwe tarotserie die Wegmüller voor dit album schildert.

Voordat ik het album onder de loep zal nemen moet er eerst een misverstand worden weggenomen: het album is geen zigeuneralbum, geen échte acid-plaat en al helemaal geen idealistisch geneuzel. Het is een eerbetoon aan de vrije geest van de mens.

Het album breekt in de geest naar binnen met der Narr, dat kan worden gezien als de aankondiging van de plaat. Het klinkt als een faux-boogie met een omroeper die zal aankondigen wat er op de plaat te horen zal zijn. Der Magier en Die Hohepriesterin bestaan aan uitvloeiende elektronica maar houden (nog wel) een zekere lijn vast (bovendien zijn er ook de nodige noise-elementen in terug te vinden). Terug bij Der Herrscher laten de heren zijn dat zij, zoals Can dat kan, ook stevige rock in huis hebben.

Snel verder met de pianostukken Hohepriester en Entscheidung. Het is moeilijk om te omschrijven wat er met deze stukken gebeurd, het is alsof je door de Zwitserse alpen loopt met de sneeuw tot op je knieën. Der Wagen is weer meer zoals Der Herrscher: de hardere krautrock zoals die bij velen bekend en geliefd is. Met Die Gerechtigkeit komen we weer terug de bergen in, ditmaal met synthesizers in plaats van piano. Das Glücksrad is opnieuw een rustigere track met piano, waar niemand minder dan Klaus Schulze een vreemd verhaal verteld als een boeddhistisch gebed. Om uiteindelijk terug te keren bij Die Kraft, een faux-boogie zoals Der Narr dat is (de opener van de plaat) maar dan ietwat harder.

Snapt u het nog? Als u bij het luisteren naar al het gepiep en geknor bent afgehaakt dan is dat te begrijpen. Als u er nog bent kunt u zich opladen voor de moeilijke tweede kant, waar Die Prüfüng u mag verwelkomen met de vreemde goeroe Wegmüller die nu zelf in volle vaart zijn boodschap mag prediken. Ook op Der Tod en Die Mässigkeit (met der Tod weliswaar instrumentaal als letterlijke opmars) vertelt Wegmüller zijn verhaal, een verhaal dat raakt aan de bouwstenen van onze eigen aarde (als we hem mogen geloven). Onverwachts gezien de titel is Der Teufel het rustpunt op kant twee, waar Wegmüller zijn mond houdt en de vreemde geluidjes even met koffiepauze zijn. Bij de volgende drie nummers slaat de plaat naar de andere kant door. Die Zerstorüng, Die Sterne, Der Mond: het zijn ambient-achtige nummer waarop Wegmüller de aarde verlaat en ver boven zijn eigen bewustzijn terechtkomt.

En we vervolgen de reis met Die Sonne, waarbij Wegmüller nadat hij de kern van de aarde en de bergen heeft geraakt, de lucht heeft doorkruist na richting de planeten zwerft. Bij het zien van die zon vliegt het nummer naar "the second level of loud" alsof de energie van de zon ook Wegmüller zelf wegblaast. Dat vervolgt met Das Gerricht, zonder twijfel de opmars tot het sterkste nummer van de plaat (samen met Der Herrscher). De energie van de zon wordt vastgehouden en door Wegmüller en zijn kompanen omgezet tot een van de mooiste stukjes muziek van zijn tijd. Dan draait de sjamaan zich om, ziet Die Welt en leest met zijn huiveringwekkende stem zijn laatste woorden.

U mag nu na anderhalf uur weer opstaan uit uw stoel en gefeliciteerd, u heeft vanuit uw lichaam de sterren geraakt en de aarde bezien.

Hier staan een paar nummers op die mij doen brullen van plezier, prachtplaat.