Chet Baker - Sings (1954)

Ik neem aan dat deze opnames dezelfde zijn als deze?.

Ja, dat zijn ze. Er is ook ooit een Japanse heruitgave geweest onder de titel Chet Baker Sings, met nóg minder nummers, een nep-stereo-geluid, een overbodige en ontsierende gitaaroverdub van Joe Pass en een absurd hoge prijs. Die heb ík dus. Te vermijden!

Eigenlijk belet er mij maar één gedachte om dit album de volle score te geven en een mooie plaats in mijn top10, dat is de gedachte dat er een album bestaat waar er nog meer van dit op te horen is Jammer genoeg hebben ook twee van mijn favoriete nummers het niet gehaald tot dit album: Let's Get Lost en You Don't Know What Love Is.

Verder zijn dit stuk voor stuk geweldige nummers, met als absoluut toppunt 'My Ideal'.

4* dan maar. Om heel eerlijk te zijn, ben ik niet kapot van Baker als zanger. Zijn timbre is gewoon niet echt mijn smaak. Met de muziek is echter helemaal niets mis en ik ben dol op zijn trompetspel. Heerlijk basic, maar elke noot is raak. Daarmee is hij voor mij toch wel één van de meest sfeervolle trompettisten.

Het klinkt vooral erg knullig, maar heeft ook wel zijn charme.
Ik ben überhaupt niet kapot van die platen van Baker. Het klinkt allemaal(doel ik op zjn eerdere platen) gort droog en soms wat knullig..

Chet Baker, de man die zowel trompet speelde als zong. En dat deed ie goed, vind ik, al zal hij nooit tot mijn favoriete zangers behoren. Zijn zangstijl heeft steevast iets smachtend, weeïg. Hij zingt ook erg zacht, soms lijkt het zelfde op fluisteren. Maar, toegegeven, als hij dan een nummer als My Funny Valentine, My Ideal of Time After Time inzet, ben ik wel gelijk mee in de mood. De instrumentale ondersteuning op dit album is ook gepast, steeds in functie van het nummer en braaf binnen de lijntjes kleurend (maar met name Baker zelf op trompet kleurt bij momenten héél erg mooi).

3,5 sterren

Nooit klonk jazz zo triestig als het gezongen werd door Chet Baker. Baker staat op de hoes rechts, amper 25 jaar. Maar hij klinkt als een jazzveteraan die al enorm veel ellende kende. Naast hem aan de piano zien we Russ Freeman, die met zijn instrument af en toe een plaats op de voorgrond krijgt naast Baker. Het is het eerste album dat hij met Baker meespeelt, maar het klinkt als gegoten.

Je moet wat houden van Chet Baker, maar in alle rust sluipt zijn muziek in je oren. Zonder op te dringen, eist hij met zijn zang alle aandacht. Doordat hij zingt zoals hij speelt, vloeien zang en trompet mooi over elkaar.

Het trieste verhaal van de jongeman, een mooiboy, een groot talent, die zwaar aan de heroïne raakt en daar nooit meer vanaf kwam en uiteindelijk in 1988 als junkie in Amsterdam stierf, een verloren leven, of toch niet helemaal, hij heeft in ieder geval een schat aan muziek achtergelaten, een erfenis om U tegen te zeggen, wie kan hem dat navertellen?
"Sings" ik heb de plaat op vinyl staan in mijn collectie, een zielige stemmetje, melancholisch en eenzaam, maar heel mooi en sferisch.

Chet Baker, de jazztrompettist met het gezicht van een verloren jongen en het spel van een eeuwige dromer. Zijn album ‘Chet Baker Sings’ uit 1954 is een melancholisch meesterwerk dat je oren binnensluipt als een fluistering in de nacht – en daar blijft hangen. Wat is-ie heerlijk.

Baker was amper 25 op de hoes, maar hij zingt met de wereldwijze melancholie van een veteraan die al heel wat ellende heeft gezien. Zijn stem is niet zozeer een stem, meer een geïntimideerd fluisteren dat rechtstreeks uit een trieste ziel komt. Soms vraag je je af of de microfoon hem wel goed heeft gehoord. Maar dan zet hij ‘My Ideal’ in en besef je: dit knullige, weeïge gemompel is eigenlijk geniaal.

Het is het ideale album voor als je je zinloos wilt voelen op een regenachtige zondag. Baker zingt zoals hij trompet speelt: treurig, sober en elke noot is raak. Russ Freeman begeleidt hem braaf op de piano, alsof hij bang is de zanger-melancholicus te storen. De opnames klinken gortdroog, alsof er geen centimeter geluidsisolatie in de studio zat. En toch, of misschien wel daardoor, werkt het. Dit is geen muziek die je overspoelt; het sluipt je oor binnen en blijft daar zitten, als een milde vorm van muzikale hypnose.

Dat hij klassiekers als ‘Let’s Get Lost’ en ‘You Don’t Know What Love Is’ niet heeft meegepakt, is jammer. En ja, zijn timbre is acquired taste, zoals olijven of witlof. Maar dat maakt de prestatie alleen maar groter. Dit is de soundtrack van een verloren leven dat nog moet komen; de mooie jongen die ten onder zou gaan aan zijn demonen. Het klinkt triestig, eenzaam, en ongelooflijk sfeervol.

Waardering: 4 sterren. Het is niet perfect, maar dat hoefde ook niet; dit album is perfect genoeg in al zijn imperfectie.