Iron Monkey - Our Problem (1998)

Iets sneller dan de vorige cd, maar vooral de stem maakt me bang... Ongelooflijk brute strot... En ook een heel gaaf geluid... Goede cd...

Op 18 september laatstleden inzending van cornucopia in de topic Het Metal Album van de Week.

Een heerlijk gruizige, snelle en indringende plaat.
Wat de impact mijns inziens verzwakt, is de lengte. De eerste zes nummers, die de helft van het album bestrijken, laten snelle, rauwe stonermetal horen met veel hardcore invloeden. De helft van de plaat is dan ook een ideale lengte daarvoor.
Er is dus een duidelijke tweedeling hoorbaar: de twee afsluiters hebben een meer uitgesponnen karakter, de ware sludge dus. Die tegenstelling komt voor mij niet lekker over. Ondanks de aanwezige kwaliteit op 9 Joint Spiritual Whip en de titelsong, had ik liever twee verschillende platen gehoord: de snelle hardcore/stoner en de logge sludge.

Leuk stoner/sludge album; fraai riffwerk en lekker geschifte strot. Het enige smetje is de afsluiter, het nummer van twintig minuten vind ik nog wel oke.

De titel van dit album slaat in mijn ogen op de zanger van Iron Monkey, die dit album met zijn gekrijs volledig verpest.
Het is niet zo dat ik niet van grunten of krijsen houd. Veel death en black metal zangers hoor ik met veel plezier aan, maar bij deze vocalen kwam bij mij een beeld van een krijsende baby naar boven. Weliswaar eentje met de baard in de keel, maar wel met de woordenschat van een 1-jarige (wawadidada).
Ik heb dit album 3 keer geluisterd, waarbij ik de 2e keer halverwege iets beters heb opgezet. Hier en daar werd ik wel vermaakt, en de muziek zat depressief en slepend genoeg in elkaar om me in principe te boeien. Op het afsluitende nummer, tevens titelnummer na, dat me veel te langdradig was en opbouw naar een climax miste.
Maar goed...die zanger...

Kortom, 1* voor de zang, 3.5* voor de muziek, en dan kom ik met een beetje vriendelijk afronden uit op 2.5*.

2.5*

Een combinatie van sludge metal en doom metal staat op dit tweede album van deze Britten, hoewel ik denk dat zanger Johnny Morrow (RIP) uit Tasmanië moet afkomstig zijn want bij zijn zangcapriolen denk ik voortdurend aan The Tasmanian Devil uit de Looney Tunes tekenfilmpjes.

De eerste keer trok ik grote ogen, de tweede keer kon ik nog eens glimlachen maar de volgende twee keren stoorde het me tout court. Diverse bronnen op internet leveren enkel de teksten voor het eerste nummer op dus ik heb, wellicht met u dierbare toehoorder, geen flauw idee wat hij uit zijn strot duwt.

Zoals ik al vermeldde in de topic HMAvdW vond ik dit aanvankelijk muzikaal sappig tot en met nummer 6 weliswaar, I.R.M.S. bevalt me het minst (de “zang” is er compleet over), de snellere stukken in House Anxiety het meest, vanaf nummer 7 verandert de sfeer op dit album en is mijn interesse weg. Tussen nummer 7 en 9 staan op mijn versie 5 stukjes van telkens 13 seconden genaamd “silence”, zal wel een foutje zijn. Het laatste (titel)nummer is voor mij dertien minuten verveling. Tweeledig gevoel bij een tweeslachtig album.

Our Problem is een aardig plaatje er zit voornamelijk een lekker groove in, alleen de zang vind ik niet echt geweldig, een beetje irritant eigenlijk. Het gaat naar mijn idee ook compleet willekeurig over de muziek heen. De lange nummers vind ik wat langdradig en niet echt geweldig. Nee, Iron Monkey zal ik niet snel meer opzetten.